Kum saati susmaz hiç,
gölgeler eksilir usul usul.
Bir zamanlar can bildiğin,
şimdi yabancı bir isim olur.
Zaman dediğin zalimdir;
ne bekler insanı ne de yorulur.
Hayat bir elekten geçer sessizce;
elenen unutulur,
kalan içe vurur.
Yüz hatlarında saklıdır
o eski kavgaların izi.
Dudak kenarına yerleşen
buruk bir kıvrım;
geçmişin sitemi.
Herkes kendi yolunda
bir parça eksilirken,
insan en çok
söyleyemediklerini taşır göğsünde.
Nereye sürsen atını,
peşinden gelir fırtınan.
Bavuluna sığmaz
yaşanmışlığın ağır dumanı.
Şehirler değişir,
sokaklar yabancılaşır;
sol göğsünün altında
o tanıdık sancı
hep uyanık kalır.
Yarınlar dünü kovalar,
sayfalar bir bir kapanır.
Giden adımların sesi
boşlukta uzun uzun yankılanır.
Ne geriye dönebilirsin
ne de bütünüyle kalabilirsin.
Ömür dediğin süzgeçten
en son bir gölge geçer;
bir de insanın içine çöken
o derin suskunluk kalır.
Kayıt Tarihi : 1.07.2026 15:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Ömür Süzgeci”, zamanın insanın içinden alıp götürdüklerini ve geride bıraktıklarını anlatan bir iç hesaplaşmadan doğdu. Hayat ilerledikçe bazı isimler yabancılaşır, bazı yollar eski anlamını kaybeder, bazı şehirler insanın içindeki boşluğu doldurmaya yetmez. İnsan, yürüdüğü her yolda kendinden bir parça eksiltir. Geriye yüz hatlarına sinmiş kavgalar, dudak kenarında kalan burukluklar, sol göğsün altında uyanık duran tanıdık sancılar kalır. Bu şiir, geçmişten bütünüyle kopamayan insanın suskunluğudur. Ne geriye dönebilen ne de olduğu yerde tam kalabilen bir ruhun, zaman karşısındaki çaresiz duruşudur. Ömür bir süzgeç gibi işler. Bazı şeyleri unutuşa bırakır, bazılarını insanın içine vurur. Gidenler gider; fakat bıraktıkları ses, insanın içinde uzun süre yankılanır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!