Bana uzun uzun anlattırma,
hangi yollardan geçtiğimi,
hangi akşamlarda üşüdüğümü,
hangi cümlelerin içinde kaybolduğumu sorma bana.
Bir kelime yeter.
Süsleme.
Kıvırma.
Şiirin yakasına çiçek takma bu gece.
Sadece “özledim” de.
Ben o kelimeyi alır,
evin en sessiz köşesine bırakırım.
Üstünü eski bir çocukluk battaniyesiyle örter,
kimse duymasın diye
kalbimin kapısını yavaşça kapatırım.
Sen belki öylesine söylersin,
dilinin ucundan düşen küçük bir taş gibi.
Ama beni bilirsin,
bir çakıl taşından bile
koca bir kıyı kurarım içimde.
“Özledim” de.
Ben o sesin gölgesinde dinlenirim.
Yorulmuş bütün günlerimi
o tek kelimenin dizlerine yatırırım.
Gece biraz daha insaflı olur,
yastığım biraz daha az yalnız.
Bana büyük yeminler getirme.
Uzak şehirlerin haritasını açma önüme.
Kimin haklı, kimin yaralı olduğunu da sorma.
Sözün dağ rüzgârı gibi sert olsun,
bir mermi kadar yalın.
“Özledim” de sadece.
Ben o yedi harfin kıvrımından
kendime bin yıllık bir hasret çıkarırım.
Her gece yokluğunun duvarına yaslanır,
o tek kelimeyi
uykudan önce edilen son dua gibi ezberlerim.
Bazı hasretler mahkeme istemez.
Bir kelime ister sadece.
Bir nefes kadar kısa,
bir ömür kadar ağır.
“Özledim” de.
Ben gerisini tamamlarım.
Eksik kalan cümleleri,
yarım bırakılmış yolları,
kapısı içeriden kilitlenmiş sabahları
tek tek açarım.
Çünkü ben seni
en çok da susarken anladım.
Konuşmadığın yerlerden duydum.
Gelmediğin akşamlarda bekledim.
Adımı anmadığın cümlelerde bile
kendime bir yer aradım.
Şimdi bana uzun uzun sevda anlatma.
Aşkın tarifine de lüzum yok.
Bir insan bazen
bir kelimenin içine sığınacak kadar yorulur.
Sen sadece “özledim” de.
Ben o kelimeyi
göğsümün en kırık yerine koyarım.
Belki iyileştirmez,
belki hiçbir şeyi geri getirmez.
Ama bilirim;
bir yerlerde hâlâ
benim için titreyen bir ses vardır.
Ve insan,
bazen sadece bunu bilse bile
bir geceyi daha sağ çıkarır.
Sana vereceğim kelimeyi
ister suskunluk yap,
ister haykırış.
“Özledim” dersen eksilirim belki,
demezsen,
zaten hiç tamamlanmamışım demektir.
Öyle lafı dolandırma.
“Özledim” de.
Mesele kapansın.
Kayıt Tarihi : 9.06.2026 23:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı kelimeler vardır; söylendiğinde sadece bir anlam taşımaz, bir ömrün bütün yorgunluğunu da beraberinde getirir. “Özledim” de onlardan biridir. Bu şiir, uzun açıklamalardan, süslü cümlelerden, haklılık hesaplarından yorulmuş bir kalbin iç sesidir. Bazen insan sevildiğini uzun uzun duymak istemez; sadece yokluğunun fark edildiğini bilmek ister. Çünkü bazı hasretler büyük vaatlerle değil, tek bir samimi kelimeyle hafifler. “Özledim De”, bir kelimeye sığınanların şiiridir. Söylenmemiş cümlelerin, geç kalmış seslerin, içe atılmış bekleyişlerin izini taşır. Burada “özledim” sadece bir itiraf değil; kırık bir kalbin geceyi sağ çıkarabilmek için tutunduğu küçük ama ağır bir daldır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!