Mustafa Erkenekli Şiirleri - Şair Mustaf ...

Sadık dostum diyerek sarılıp da kaleme
Sana şiirler yazdım hep kelime kelime.
Kalemler sahip çıktı boşta kalan elime
Kaleme anlattım da sana anlatamadım.

Hiç âşık görmedim ki aşk elinde solmayan

Gönül teline düşen yanık bir ezgi imiş
Söylediğim nağmenin tadı zehir oluyor.
Doğum-ölüm arası kısacık çizgi imiş
Milat bildiğim nokta, birden ahir oluyor.

Hüzne takılır gözüm ne tarafa baksam da

Sohbet ettik tepedeki ağaçla
En korktuğu harlı narmış öğrendim.
Dedim ki 'Bir derdin var mı yamaçla?'
Bir hasmı da soğuk karmış öğrendim.

Anlatırken dalıp gitti eskiye

Gözümün içine nazar ederek,
Bakışınla zehirleme gönlümü.
Damardan başlayıp kalbe giderek,
Akışınla zehirleme gönlümü.

Yazısız kelamım, kalem önünde,

Ana rahminden çıkıp mezara dek yürüdüm,
Yaşadım mı öldüm mü, muallakta zan kaldı.
Daha tomurcuk iken açamadan çürüdüm,
Yaz-baharı tükettim, mevsim-i hazan kaldı.

Sürünerek başladım, ardından emekledim,

Yüksek ağaç üstüne çıktı adamın biri
Bir türlü inemedi çünkü ağaç çok iri.

Yukarıda beklemek adamcağızı kastı
Bu işe çare bulmak Bilmiş Dede’ye hastı.

Kar-boran içinde yaşarım kışı
Fırtınayla essem kim sorar beni?
Donunca dururmuş suyun akışı
Ömrümce buz kessem kim sorar beni?

Mazide yaşanmış mutlu an'ım yok

Yaş sanılır gözlerimden akanlar
İçten içe çöktüğümü bilmezsin.
Ancak görür kalp gözüyle bakanlar
Yüreğe dert çaktığımı bilmezsin.

Sayamadım geçip giden yılları

Aşka elvedayla başlayan benim
Kör hırsına yenik düştü sevdalım.
Taşlı yolda sürür gider bedenim
Ummanı, sahrayı aştı sevdalım.

Onunla acıktım, onunla doydum

Olmasa da ömrümce sevdadan başka şeyim
Yok içinde varlığın gerçek gönenci benim.
Yeter ki yâr gel desin ben ardına düşeyim
Âşıklar tekkesinin miskin üşenci benim.

Sırtımda dert yüküyle dünyaya gelmek varmış