Mustafa Erkenekli Şiirleri - Şair Mustaf ...

Aşka elvedayla başlayan benim
Kör hırsına yenik düştü sevdalım.
Taşlı yolda sürür gider bedenim
Ummanı, sahrayı aştı sevdalım.

Onunla acıktım, onunla doydum

Olmasa da ömrümce sevdadan başka şeyim
Yok içinde varlığın gerçek gönenci benim.
Yeter ki yâr gel desin ben ardına düşeyim
Âşıklar tekkesinin miskin üşenci benim.

Sırtımda dert yüküyle dünyaya gelmek varmış

Aşka inancımı yitirdim şimdi
Kalbimde sevdanın yeri yok artık.
Seni yüreğimde bitirdim şimdi
Seninle var olan biri yok artık.

Ne yüzün güneşim ne alnın ayım

Eskilerden bir mesel, inşallah ders alınır
Yoksa işin sonunda eşek gibi kalınır.

Eşek dolaşıyormuş yemyeşil bir çayırda
Dağın başındaki kurt, onu görmüş bayırda.

Yamalı elbisemiz olurdu lime lime
İğneye yol açana biz denirdi eskiden.
Bizlere yabancıydı anne denen kelime
Ana demeden önce kız denirdi eskiden.

Kuyulardan su çekip doldururduk kovayı

Dost, dostun yanındaydı en acılı gününde
Kötü göz ile söze; kem denirdi eskiden.
Mahalle bir olurdu cenazede, düğünde
Toplanma işlemine cem denirdi eskiden.

Farklı farklı olsa da konuşulan aksanlar

Ana-avrat küfretmek uymazdı dilimize
Kavgacı insanlara şer denirdi eskiden.
Fıstık, ceviz kabuğu soyarken elimize
Bulaşan lekesine ger denirdi eskiden.

Analar çabalarken evine yetmek için

Ağaçların yaprakları soluyor,
İbret için tek başına yetermiş.
Dört bir yana biçarelik doluyor,
Kimsesizlik her acıdan betermiş.

Birer birer kuruyunca pürçekler,

Kalleşçe kalmanı istemem senden
Sana biraz saygı duyuyorken git.
Nefesim eksilmez bil ki ensenden
Ruhumu tenimden soyuyorken git.

Müebbet verdin ya sevda suçuna

Düştüm rahim denen etten bardağa
Doğunca sarıldım beyaz kundağa.
Anamın ak sütü değdi dudağa
Başımda yalancı taçtı yaşamak.

Ömür kar tanesi, zaman eritti