Mustafa Erkenekli Şiirleri - Şair Mustaf ...

Sadık dostum diyerek sarılıp da kaleme
Sana şiirler yazdım hep kelime kelime.
Kalemler sahip çıktı boşta kalan elime
Kaleme anlattım da sana anlatamadım.

Hiç âşık görmedim ki aşk elinde solmayan

Küçüktük bir zamanlar ama yürekler büyük
Her tür işi yapardık, yakışmazdı hırsızlık.
Telden arabalara sadece odundu yük
Yeşil kesmek mi? Hâşâ! O en büyük arsızlık.

Kimi BeMeCe yapar kimisi Ford severdi

Sana her gelişte acıyla doldum
Kederden saçımı, başımı yoldum.
O bile yetmedi, aklımdan oldum
Kaldırımın gibi, yüzün kapkara
Artık sevmiyorum seni Ankara.

Gönül teline düşen yanık bir ezgi imiş
Söylediğim nağmenin tadı zehir oluyor.
Doğum-ölüm arası kısacık çizgi imiş
Milat bildiğim nokta, birden ahir oluyor.

Hüzne takılır gözüm ne tarafa baksam da

Kırık yüreğimde mahkeme kurup
Bomboş bir hayatı yargılıyorum.
Müdahil olmadan kenarda durup
Kanayan yarayı sargılıyorum.

Yalnızken düşünüp dururum bazı

Kuruldu pazaryeri, ne ararsan bulunur
Pazarcıların bile lideri var, başı var.
Fileler boş kalırsa nasıl mutlu olunur?
Sanmayın gariplerin ekmeği var, aşı var
Ağlamak isteyene, satılık gözyaşı var.

Bütün gerçeklerden umudu kesip,
Hayalinden yola çıktı bir adam.
Heyulâ köyünden dedi ya nasip,
Hakikat şehrinden bıktı bir adam.

Hazana dönmüştü, bağı, öreni,

Otel odalarında dertlerinle baş başa
Nasıl geçti bir ömür acaba Hacı Dayı?
Çınar gibi ayakta, geldin seksenli yaşa
Söyle kimin içindi bu çaba Hacı Dayı?

Dert ortağın var mıydı soğuk kış geceleri?

Sen giderken ardında hiçbir şey bırakmadın
Ben ise her anı’mı sana bırakıyorum.
Yüreğimi ısıtan bir alevdin, yakmadın
İçimdeki han’ımı sana bırakıyorum.

Seni gördü bu gözler başkasına bakmadı

Yetmiş iki yılında doğurmuş beni anam
Şöyle bir düşündüm de yol yarıya geliyor.
Geçip giden güne mi, yoksa cana mı yanam?
Dertler dağ gibi olmuş bu sinemi deliyor.

Bazen yalnız kalınca düşünüyorum işte