Güneşe Gözyaşı Serdim

Düştüm rahim denen etten bardağa
Doğunca sarıldım beyaz kundağa.
Anamın ak sütü değdi dudağa
Başımda yalancı taçtı yaşamak.

Ömür kar tanesi, zaman eritti
Çocukluk dediğim bir anda bitti.
Ebedi sandığım gençliğim gitti
Nasıl da elimden kaçtı yaşamak.

Gözümün yaşını güneşe serdim
Sermayem çok idi almadan verdim.
Sonunda böylece kemale erdim
Gün be gün ağaran saçtı yaşamak.

Saygım katmerliydi, sevgim yalındı
Yüzüne güldüğüm dostum alındı.
Henüz başlamadan düdük çalındı
Hep mağlup olduğum maçtı yaşamak.

Umut kandilini bir kez yakmadan
Yarım işim var mı, yok mu bakmadan.
Hatta Azrail’e iş bırakmadan
Erkenden kabrimi açtı yaşamak.

22.12.2016-Malatya