Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Yedi notadan evler yaptım
Yedi renkten gökler ördüm
Kapısına vurduğum labirent çıkmazı
İçine beni kattığım
Sen anla sevgili iki gözüm
Sen anla kuytu

Gerçekler tokat gibi yüzüne vurduğunda
Yanağımdaki nadas artığı çatlaklara su ol da
İçindeki fırtınalar durulduğunda
Küllenmiş umudunun açlığına güneşi al da
Yıkıntılarından güne filiz durduğunda
Acılardan karanlık yapmayı unuttuğunda

Demir attığın kapalı kapılar
İleşberin her sene hep seneye ötelediği düşlerdeki sığlık
Ömür törpülediğin eşiklerin başucu
Sensin
Kovsalar gitme
Belki bir gün

ŞAPIN ŞEKER ŞEYSİLERİ

Bala konmaya

Akşamın körüne

Sessizliği bozan cırcır böceğinin sesini Beethoven niyetine içmek gibi
Ve serden sıyrılıp geleni
Kafa birden bi' dünya oluveriyodu

Sağım mavi solum Siem Reap'ten

İnsan geçmişteki tercihlerinin ürünüdür
Bugün diyoruz buna
Fakir misin
Ya zengin
Yalnız veya kalabalıkta mısın
Sevenin var, öyle mi?

İçime yalnızlık çöreklendiğinde
Anardım
Okurdum
Dinlerdim
Sanki
Sanki derdim kendime

Bir gün gelecek ve el ele yürüyeceğiz
Paçalarımızın bayram şekeri kaldırımlarında!
O gün illâ gelecek
Sımsıkı tuttuğum öbür elimi salacağım o vakit
İşte diyeceğim, işte
Göğsümün kubbesi

Sorunlu insanları ve sürekli sorun üretenleri sevmiyorum
Gününü yarınlar için asanlardan gelen kötümser havayı sevmiyorum
Ana kuzularını ve kırkında dahi ayakta duramayacak kadar ailesine bağımlıları sevmiyorum
Değişimi seviyorum fakat değiştirme heveslilerini meraklılarını yani sevmiyorum
Hırsızları sevmiyorum
Masum yalanları seviyorum ama boyundan büyük yalan sıçanları sevmiyorum

Konuşamazsın
Hasrete damla döktüğünde
Ayrılığa dayanamaz
Arkanı döner öyle ağlarsın
Bilirsin
Uzaklar soğuğa döndüğünde