Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Deme ağaç yaş iken eğilir
Deme eğilmez
Eğilir
Ve insan değişir
Deme can çıkar huy çıkmaz
Bir musibet gelir

Öyle sanmıştım
Beyaz kolay lekelenir
leke siyahçının işidir
Beyazsın diye aldanmıştım
O kadar koştum ki peşinden
Lekelerini siyahçının işidir sanmıştım

Seyre daldığı alemi bir anlık bıraktı
Kendini bulduğu iskeledeki çay bahçesindeydi
İstese belki
Arasa
Ki arayacak kişileri de vardı
Ki aradıkları onla olmaktan keyifte alırlardı

Hainlik bedava
İhanet dümdüzdü
Ne gelen güldürdü yüzü
Ne giden unuttururdu derimin yüzüldüğünü

Sen mi geldin
Otur
Yakınıma değil uzağıma dur
Paçaların diyorum
Tek kat kıvrılsın
Yüzün akmış

İnsanı ayakta tutan hep umuttan
Umudu tüketenler ölüp gitti yavaştan
Yeri gelir ihya ederdi
Yeri gelir kendine kendini dipdiriyi
Nereden gelirse gelsin yoksunluğu

Çaya tütün banıp içtiğin
Rakıya cigara sarıp geceyi geceye yorgan yaptığın
Ak denize hasret kaldığın
Cehennem soluyup gözün yollara diktiğin oldu mu hiç

Ölene gidene kalana gelene Fransız kaldığın

'Utanan namerttir
Korkan kafir
Sevmiyorum inşallah ile biten kelimeleri
İçinde hayırlı geçen her şeyi'...

Dün yazdım bunları

Kendime benzeyen bir yaradan baktım sana
Hayır hayır kızmadım anla
Ben de çok yandımdı

İlk yarama sarılanı soluklanmadan tutup astıydım

Göynümün toprağına bir damlalık nem lazımdı
Bütün sebep bu
Çok uzağa düşmekten
Kendi ömrümü bel'lemişim ben