Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Küçücük yuvarlak masa
Yıldız döktüler
Oturanlar denktiler
Dinleyiciler
Toprağın koynundan fışkıran taze mayıs yaprakları
Masayı rüzgarla bir yalıyorlardı

Öylesine doldu ki oda
Yer kalmadı bana
Git
Kurtar kendini dedi masa
Asla dönme bir daha
Bir kedinin bir köpeğin ömrünü geçeli çok oldu

Dünyanın en tatlı küfrüdür aşk
Ve aşk
Ve rakı
İkinci kadehten sonrası
Karşı boşa gelir aşk
Hayalidir yani

Eski ben olsaydım yine salakça ve fütursuzca eylemlerim olurdu kuşkusuz, bunu biliyorum
Hoşlandığım birine pat diye aşık olur, sonra açılır, aptalca madara olurdum örneğin
Yani eski benden sırtımda taşıdığım sadece tecrübelerim var
Sevmiyorum zaten eskimişleri
Böyle İyi miyim?
En azından huzur var biraz

Beynim uyuşurdu açlıktan
Yıkar yıkar giyerdim
Zıbınım eskicedir tekliğinden
Al derdi al giy kocasının çıkmalarından
Sanır idi sadakası
Başının gözünün

Gökkuşağı niyetine göğe çekilen yağlı urgan
De babam sallanır durur
Namussuzca

Yasak sevişmelerin nefes nefesliğinde

Özgür mü olmak istiyorsun?
Kaybet!
Kendin hariç gerekirse her şeyi..
Hem, herkes gitmeyecek mi?

Saçımı uzatmıştım bir zamanlar
Kestim onları
Sevmediğin boş konuşmalarımı
Ne kadar akrabam arkadaşım varsa onları
Yunmadan giydiğim ikinci üçüncü gün çoraplarını
Masamdaki bilgisayarı

Kara bir deliğe her akşam
Koşar adım
Çamurlu sokaklar
Lambalar sarhoşlarına göz kırpıyor
Her yönüm yarım
Darmadağın

Hiç bir şekilde
Külden adam yapmadan
Adamdan ateş
Vicdanı bile çatlatmadan yola çıkmalı
Gitmek gerekiyorsa