Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Ölümün kokusu yayılınca alana
Elden ayaktan asılıp duran bıkmadan
Öyle bir çağırır ki bedeni
Analar bubalar usulcana gidiverir bazı

Biliyorum beni duymuyorsun Ana ama
Aklım fikrim O'nda hala
Bazan kendi kendime diyorum
Hani çocukça hayaller kuruyorum
İncecik bileği vardı

En temel kural!...
Zamanın geçmişi suratına suratına çarpmaya başladığında
Uyanacakmışsın
Görmüyor musunuz?...

Yağmur çisil çisil yağmaya anılarla başlar

Göremediğiniz bilmediğiniz onların
Her yönü 'parası' doludur
Dershane harçlık parası
Su cereyan
Gaz parası
Telefon parası

Şu karşı tepelere uluduğum var ya
Çıkmaz sokaklarım hani
Hani yankısı geri gelmeyen o berbat keyifsizliklerim
Hah işte o
Sevmediğiniz ben
Çöle su verilmezi öğrettiğiniz adam

Bir adımlık uzağımdasın biliyorum
Diliyorum
Adımın başkayı tanımaya
Biliyorum
Dilemek tekildir

Dışımdaki kabuk
Bazılarının tabiri aşılmaz duvarım
Kuyunun dibinin de dibi mi varmış bayım
Bu sokaklar
Nerede bu insanlar?
Kimse yok mu?

Dımdızlak olana sual sorulmaz
Olandan gönül derilmez
Derilmeze kervan kurulmaz anladımdı

Ker ben idim erimez kara dürüldüm
Bilgim yanılgılarıma yetmez idi

Onca hengamelerin arasında
Nice olumsuzların orta göbeğinde
Direndim
Açlığa
Susuzluğa
Eleştirilere

Durup dururken aklımı
Gittiğinde sende kalmıştı belki

İsmim yok bağrında
Cismim bilmem belki hatrında hâlâ