Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Sürenler hayvan
Sürgün insanadır
Bir daha aşık olamam sanırdım
Yine yeniden sürgün verdim
Yanına gelipte toprağına el süremez

Kırkını dünden geçtim
Yeni yurdum gecem gözlüm
Derdi yoklar yazılmaya geldim
Yüzüme umut ekmedikçe vurulmayacağım
Umut sürgünde...

Nasıl anlatayım
Yarım yanım eskide
Kalanım kalk yürü der durur
Öyle bir sırattır ki
Ne geriden asılanım
Ne ileriden çağıranım olur

Ölümün kokusu yayılınca alana
Elden ayaktan asılıp duran bıkmadan
Öyle bir çağırır ki bedeni
Analar bubalar usulcana gidiverir bazı

Biliyorum beni duymuyorsun Ana ama
Aklım fikrim O'nda hala
Bazan kendi kendime diyorum
Hani çocukça hayaller kuruyorum
İncecik bileği vardı

En temel kural!...
Zamanın geçmişi suratına suratına çarpmaya başladığında
Uyanacakmışsın
Görmüyor musunuz?...

Yağmur çisil çisil yağmaya anılarla başlar

Göremediğiniz bilmediğiniz onların
Her yönü 'parası' doludur
Dershane harçlık parası
Su cereyan
Gaz parası
Telefon parası

Şu karşı tepelere uluduğum var ya
Çıkmaz sokaklarım hani
Hani yankısı geri gelmeyen o berbat keyifsizliklerim
Hah işte o
Sevmediğiniz ben
Çöle su verilmezi öğrettiğiniz adam

Bir adımlık uzağımdasın biliyorum
Diliyorum
Adımın başkayı tanımaya
Biliyorum
Dilemek tekildir

Dışımdaki kabuk
Bazılarının tabiri aşılmaz duvarım
Kuyunun dibinin de dibi mi varmış bayım
Bu sokaklar
Nerede bu insanlar?
Kimse yok mu?