Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Yani Kamboçya'ya gelene değin
İçimde belki binlerce neyse ürettim
Belki onbinlerce keşkeyi evet tükettim
Tükete tükete tükendim
Ne doydum tam
Ne sütten kesilmiş bebek gibi uğunduydum susmaya

Bilirim güneş güne küsende sala verilmez
Gecelerde ölünmez
Sevda yolu geceye sapmaz
Haram sevdaların günü olmaz
Viran bağlarda neferge bile durmaz
Olur olmaz uyanıvermek aydınlığa hele, bende hiç durmaz

Zaman düştü
Balkondaki saksılar kuruduğunda
Eşyalar yavaş yavaş toza bulandığında kayıp giden
Bomboş dolabın kapısını açıp
Ne fayda işte her yan yokluk

Doğarken unutulan özü
Daha gidilecek nere vardı

Sökülüp atılır
Kakılıp yakılır

Hasreti vuslata ısmarlayan başka
Kara kışı goncaya eriten kav başkaydı

Derler ki
Çocukta büyük ve ulu şefkatiyle saran Tanrı

Sil baştan kokusunun ağrılı sancılı zamanları
Nefergeden üzüme dönememiş bağın ekşiliği gibi
Önce su vereceğiz kendimize çocuk
Ve dökeceğiz tane tane
Ve daha kimleri
Kurtlanmış bir meyvenin dala tutunamadığı gibi

Derde ilaç elde arama
Öğüde boş karın doyurma
Pul ahire ahir pula fayda etmez
Onmaz yaralara naçar kalırsın da
Sen iyisi mi hiç dertlenme küçük kal çocuk
Büyüme soysuzu adam sanırsın

Sürenler hayvan
Sürgün insanadır
Bir daha aşık olamam sanırdım
Yine yeniden sürgün verdim
Yanına gelipte toprağına el süremez

Kırkını dünden geçtim
Yeni yurdum gecem gözlüm
Derdi yoklar yazılmaya geldim
Yüzüme umut ekmedikçe vurulmayacağım
Umut sürgünde...

Nasıl anlatayım
Yarım yanım eskide
Kalanım kalk yürü der durur
Öyle bir sırattır ki
Ne geriden asılanım
Ne ileriden çağıranım olur