Ömer Gümeli Şiirleri - Şair Ömer Gümeli

Sorunlu insanları ve sürekli sorun üretenleri sevmiyorum
Gününü yarınlar için asanlardan gelen kötümser havayı sevmiyorum
Ana kuzularını ve kırkında dahi ayakta duramayacak kadar ailesine bağımlıları sevmiyorum
Değişimi seviyorum fakat değiştirme heveslilerini meraklılarını yani sevmiyorum
Hırsızları sevmiyorum
Masum yalanları seviyorum ama boyundan büyük yalan sıçanları sevmiyorum

Konuşamazsın
Hasrete damla döktüğünde
Ayrılığa dayanamaz
Arkanı döner öyle ağlarsın
Bilirsin
Uzaklar soğuğa döndüğünde

Yani Kamboçya'ya gelene değin
İçimde belki binlerce neyse ürettim
Belki onbinlerce keşkeyi evet tükettim
Tükete tükete tükendim
Ne doydum tam
Ne sütten kesilmiş bebek gibi uğunduydum susmaya

Bu dünyada başlayan her şey biter
Bak bardaktaki yarım suya
Isırdığı tosta bak
Kalan tarafına
Neyi sevdiysen

Bilirim güneş güne küsende sala verilmez
Gecelerde ölünmez
Sevda yolu geceye sapmaz
Haram sevdaların günü olmaz
Viran bağlarda neferge bile durmaz
Olur olmaz uyanıvermek aydınlığa hele, bende hiç durmaz

Zaman düştü
Balkondaki saksılar kuruduğunda
Eşyalar yavaş yavaş toza bulandığında kayıp giden
Bomboş dolabın kapısını açıp
Ne fayda işte her yan yokluk

Doğarken unutulan özü
Daha gidilecek nere vardı

Sökülüp atılır
Kakılıp yakılır

Hasreti vuslata ısmarlayan başka
Kara kışı goncaya eriten kav başkaydı

Derler ki
Çocukta büyük ve ulu şefkatiyle saran Tanrı

Sil baştan kokusunun ağrılı sancılı zamanları
Nefergeden üzüme dönememiş bağın ekşiliği gibi
Önce su vereceğiz kendimize çocuk
Ve dökeceğiz tane tane
Ve daha kimleri
Kurtlanmış bir meyvenin dala tutunamadığı gibi

Derde ilaç elde arama
Öğüde boş karın doyurma
Pul ahire ahir pula fayda etmez
Onmaz yaralara naçar kalırsın da
Sen iyisi mi hiç dertlenme küçük kal çocuk
Büyüme soysuzu adam sanırsın