Olursa Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Olursa,
bir akşamın sessizliğinde
çayın buharı gibi otururuz yan yana.
Sözler çoğalmaz belki,
ama suskunluk birbirini anlar.

Olmazsa,
rüzgâr alır adını,
gökyüzü saklar kalan cümleleri.
Hiç kimsenin ardından
eksilmeyiz.

Çünkü öğrendim;
insan,
kendini kıymet bilene emanet etmeli.
Sevilmek isteyen çoktur,
ama değer vermek
başka bir dildir.

Ne kapıları zorlarım artık,
ne de kapanan pencerelere seslenirim.
Gitmek isteyenin yolunda
ayak izi olmam.

Her geliş
bir niyet taşır.
Her gidiş
bir hakikati açık eder.

Kırıldım,
evet...
Bir dalın kışa kırılması gibi.
Yoruldum,
evet...
Uzun yolların akşama dönmesi gibi.

Ama kendimden vazgeçmedim.
İnsanın en büyük yenilgisi,
bir başkası uğruna
kendi sesini unutmasıdır.

Olursa,
başımın üstünde yeri vardır.
Olmazsa,
göğe bakarım.

Bir bardak çay soğur masada,
bir ömür sessizce geçer içimizden.

Bazı hikâyeler
kavuşmak için değil,
insana kendini öğretmek için yazılır.

Ve kader,
herkesin önüne
aynı çayı koymaz.

Kimininki içilir,
kimininki
usulca soğur.