Olabilseydim Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Karanlıktı dünya.
Işık olamadım,
Günü zindana çevirmek de istemezdim.
Bahar, ikimize de uzaktı.

Yüreğinde açılan yara,
Çaresiz bir coğrafya şimdi.

Nefesin olmak,
Gözlerinde bir çiçek...
Pespembe bakmak dünyaya,
Bunlar hep o eski sözler.

Sahilde bekleyen sendin,
Yelden koku devşiren de.
Ama namluda ayrılık vardı,
Tuttun, tam kalbime nişan aldın.

Neden tutmadın uzattığım eli?

Hüzün değil bu.
Başkasının olmak da yalan.
Sevgi bir nefes kadardı,
Sen onu uzak bir iklim sandın.

Büyük laftı ettiğin,
Ağır bir hakaret.
Şimdi uzansan da yetişemezsin,
Bitti o derin emanet.

Vazgeçtim mi? Vazgeçtim.
Ama her günüm sende kaldı.
Sen istedin bu mesafeyi,
İçimde bir avuç hüzün kaldı.

İyi düşün şimdi,
Bu sözler sanadır.
Öğrenince acın büyüyecek, bilirim:
İçimdeki saat hep sende durdu.
İşte hepsi bu kadar.