Ölüp Dirilmeye Alıştım

Ben her gün ölüp dirilmeye alıştım,
Sabah şafak sökmeden açılır göğsümün mezarı.
Kör bir bıçak iner şahdamarıma,
Kızıl bir nehir dolar odanın ortasına.
Kan kokusu siner duvarlara,
Ben kendi ellerimle sararım yaramı.

Ölüm dediğin nedir ki korkulacak?
Ben her akşam kefenimi kendi elbisem gibi giyerim.
Gözlerime kara toprak dökülür yavaşça,
Ruhum dar bir tabuta sığışır,
Sessizce çekilirim içimin en ıssız köşesine.
Ne gelen olur başucuma ne giden,
Bir başıma can verir, bir başıma sükût ederim.

Sonra öğle yaklaşır, zaman çarkı döner tersine,
Güneş bir hançer gibi saplanır kül olmuş tenime.
Kemiklerim yeniden et bağlar,
Kuru dallarım yeşerir zoraki bir baharla.
Gözlerim açılır açılmaz o koca boşluğa,
Derim ki kendi kendime: "Kalk bakalım, daha bitmedi çilen!"
Yeniden tutunurum bu yalan dünyaya,
Yeniden giyinirim o ağır yükü.

Ben her gün ölüp dirilmeye alıştım,
Şaşırmayın bu solgun yüzüme, bu yorgun adımlara.
Siz bir kere ömrünüzde tatlı bir ecel beklersiniz,
Ben her gün bin defa can verip, bin defa dirilirim.
Saatler durur, akreple yelkovan boğazıma sarılır,
Ben nefessiz kalmanın o en güzel rengini ezberledim.

Bir gün güneş doğmaz da o mezardan kalkamazsam,
Bilmeyin ki uyudum;
Bilin ki o son ölümde, bir daha geri dönmemek üzere vazgeçtim...
Çünkü bu ten, bu kalp, bu yorgun ruh,
Artık dirilmenin o acısına bile katlanamaz oldu.
Ama bugün yine sabah oldu, yine açıldı o kapı,
Yine uzattım boynumu o görünmez bıçağa,
Ve ben yine, seve seve öldüm, seve seve dirildim...