Ölebilirim Sensiz Şiiri - Rasimin Gönül ...

Göz pınarlarımda biriken o zehirli tortu,
Soluyor ağır ağır bu kimsesiz odanın havası.
Zamanın süzgecinden damıtıldı sessiz çığlığım,
Çatlamış dudaklarımda dondu kaldı o son veda.

Uzak ufuklarda kararıyor hayatın rengi,
Kırık bir pusula arıyor kaybolan yönümü.
Toprak altındaki sırlar büründü derin sükûta,
Erirken içimdeki o buzdan heykeller yavaşça.

Demir sürgüler kapandı ömrümün kapısına,
Hasretin soğuk eli dokundu ruhun kuytusuna.
Karanlık gök kubbe çöktü cılız omuzlarıma,
Aynalar gösteriyor geriye kalan tek enkazı.

Kader fermanı yazıldı çoktan bu divâne kula,
Çıkmaz sokaklarda tükendi adımlar ezelden.
Rüzgâr uğulduyor bacalarda öksüz çocuk gibi,
Can çekişiyor içimde saklı kalan o masum kor.

Kırıldı kanadıyla çırpınan o zavallı melek,
Dönmez oldu bir daha ömrümün çarkı felek.
Gecenin zifiri koynuna bırakıldı bu beden,
Kurtuluş yok bilirim sensiz geçen her andan.

Toprak kucaklamaya hazır bekliyor şu garibi,
Sükûtun ağır perdesi indi sahnede son defa.
Yazıldı bahtıma bu amansız ve derin cefa,
Tükendi nefesim kapandı gözlerim dünyaya.

Son damla da düştü mezar taşına usulca,
Erirken kemiklerim toprak altında sessizce.
Adım silindi gitti bu yalan dünya bağından,
Ölürüm sensiz bu dipsiz boşluğun koynunda.