Okyanusunda boğuldum

OKYANUSUNDA BOĞULDUM

Okyanusunda boğuldum...

Ne bir kıyı gördüm,
Ne de tutunacak bir dal.
Sana doğru yüzdükçe,
Kendimden biraz daha uzaklaştım.

Sen...

Dalgaları sessiz görünen,
Ama içinde fırtınalar saklayan
Kocaman bir okyanustun.

Ben ise,

Bir avuç umutla

Sana açılan küçük bir kayık...

Her kürekte biraz daha yaklaştım sana.

Her nefeste adını söyledim.

Her duamda seni sakladım.

Ama fark edemedim...

Ben sevgine değil,

Sessizliğine doğru yol alıyormuşum.

Okyanusunda boğuldum...

Çünkü derinliğini ölçemedim.

Gözlerindeki maviliği

Gökyüzü sandım.

Oysa o mavilik,

İçine düşenin kaybolduğu

Sonsuz bir yalnızlıkmış.

Bir gün,

Dalgaların arasında

Sesini duydum sandım.

Başımı kaldırdım.

Yalnızca rüzgâr vardı.

Yalnızca dalgaların

Kayalara çarpan hüzünlü sesi...

Ve ben,

Bir umut daha kaybettim.

Deniz tuzluydu.

Ama gözyaşlarım,

Ondan daha acıydı.

Hangi kıyıya yüzsem,

Yine sana çıkıyordu yollar.

Hangi yıldızı takip etsem,

Yine senin gecene varıyordu.

Kaçmak istedim.

Olmadı.

Unutmak istedim.

Başaramadım.

Çünkü insan,

En çok sevdiği yerde

Kayboluyormuş.

Okyanusunda boğuldum...

Ne çırpınışlarımı duyan oldu,

Ne de sessiz çığlıklarımı.

Herkes,

Sakin bir deniz gördü.

Kimse,

İçimde kopan kasırgayı fark etmedi.

Bir martı geçti üzerimden.

Özgürce kanat çırptı.

Ben ise,

Yüreğimin zincirleriyle

Derinlere batıyordum.

Biliyor musun?

Boğulmak,

Sadece suyun içinde olmazmış.

Bir insanın yokluğunda da

Nefessiz kalabiliyormuş insan.

İşte ben,

Senin yokluğunda

Her gün biraz daha

Boğuldum.

Bir şişeye birkaç satır yazdım.

Denize bıraktım.

Belki bir gün sana ulaşır diye.

Belki dalgalar,

Benim söyleyemediklerimi

Senin kıyılarına taşır diye.

Ama deniz,

Sırlarımı sakladı.

Sen ise,

Hiç duymadın.

Okyanusunda boğuldum...

Ama seni suçlamıyorum.

Belki sen,

Hiç kimseyi boğmak istemedin.

Belki ben,

Yüzmeyi bilmeden

Kalbinin derinliklerine daldım.

Şimdi kıyıda oturuyorum.

Dalgaları izliyorum.

Her gelen dalga,

Bir hatırayı getiriyor.

Her çekilen dalga,

İçimden bir parçayı götürüyor.

Yine de...

Denize küsmüyorum.

Çünkü deniz,

Suçlu değil.

O sadece derin.

Tıpkı senin gibi...

Ve ben...

Bir gün bu acının da dineceğini biliyorum.

Belki yaralarım kapanacak.

Belki gözlerim artık

Seni aramayacak.

Ama bir şey hiç değişmeyecek.

Bir zamanlar,

Senin okyanusunda

Bütün benliğimle yüzdüğüm...

Ve en derin yerinde,

Sessizce boğulduğum gerçeği...

Bunu ne zaman silecek,

Ne de yıllar unutturacak.

Çünkü bazı sevdalar,

Kıyıya ulaşmak için değil,

İnsanın yüreğinde

Sonsuza dek dalga olmak için yaşanır.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ