Öldüğüm Gün,.

ÖLDÜĞÜM GÜN

Öldüğüm gün...

Arkamdan çok ağlamayın.

Çünkü ben,
Bu dünyanın yükünü omuzlarında taşıyan
Yorgun bir yolcu olarak ayrılmış olacağım.

Belki odam sessiz kalacak.

Masamın üzerinde yarım kalmış şiirler duracak.

Kalemim son kez susacak.

Ve adımı yalnızca rüzgâr fısıldayacak.

Öldüğüm gün...

Ne zenginliğim konuşacak,

Ne de yoksulluğum.

Ne alkışlar kalacak,

Ne de kırgınlıklar.

Toprağın altında,

Herkes gibi ben de

Bir avuç toprak olacağım.

Eğer bir gün mezarımın başına gelirsen,

Çiçek getirmesen de olur.

Ama içten edilen bir dua,

Bin demet gülden daha kıymetlidir.

Bir Fatiha oku...

Ve de ki:

"Allah rahmet eylesin."

İşte bana bırakılacak

En güzel hediye budur.

Öldüğüm gün...

Belki hatırlarsınız beni.

Bir şiirde,

Bir sokakta,

Bir yağmur damlasında...

Belki yazdığım dizeler düşer aklınıza.

Belki de,

Sessizce geçip gidersiniz.

Hayat böyledir.

Kimse kimseyi sonsuza kadar bekleyemez.

Zaman,

Herkesi alıp kendi yoluna götürür.

Ben de gideceğim.

Sessizce...

Kimseyi incitmeden,

Kimseye yük olmadan...

Ardımda yalnızca

Kırık birkaç mısra,

Temiz bir niyet,

Ve Rabbime açılmış iki el bırakacağım.

Öldüğüm gün...

Beni güçlü sananlar,

Aslında ne kadar yorulduğumu anlayacak belki.

Gülüşlerimin ardına sakladığım acıları,

Sessizliğimin içinde büyüttüğüm fırtınaları...

Ama artık çok geç olacak.

Çünkü insan,

En çok sustuklarıyla göç ediyor bu dünyadan.

Eğer hakkım geçtiyse birine,

Helal olsun.

Eğer bir kalbi kırdıysam bilmeden,

Rabbim affetsin beni.

Ben de,

Beni kıran herkese

Hakkımı helal ederek gitmek isterim.

Çünkü kin,

Kabirde taşınacak bir yük değildir.

Öldüğüm gün...

Gökyüzü yine mavi olacak.

Kuşlar yine uçacak.

Çocuklar yine gülecek.

Hayat,

Bensiz de devam edecek.

İşte o zaman anlayacaksınız...

Dünya,

Hiç kimse için durmuyor.

Biz gidiyoruz,

Dünya kalıyor.

Ama insanın ardından,

Malı değil,

Yaptığı iyilikler yürüyor.

Bir yetimin duası...

Bir annenin tebessümü...

Bir dostun hayırla anması...

İşte bunlar kalıyor.

Öldüğüm gün...

Şiirlerimi okuyun.

Ama hüzünle değil.

Hayatın ne kadar kısa olduğunu hatırlayarak okuyun.

Birbirinizi kırmayın.

Birbirinizi sevin.

Çünkü yarın,

Kimin adının bir mezar taşına yazılacağını

Hiç kimse bilmiyor.

Ve ben...

Son nefesimde,

Ne servet isteyeceğim,

Ne şöhret...

Sadece Rabbimin rahmetini...

Ve affını...

Belki de bütün ömrüm boyunca aradığım huzur,

O son secdeden sonra başlayacak.

Öldüğüm gün...

Beni toprağa emanet edin.

Ama dualarınızdan eksik etmeyin.

Çünkü insan,

Öldükten sonra değil,

Unutulduğu zaman gerçekten kaybolur.

Ben unutulmak istemiyorum.

İsmimle değil...

Bir dua ile,

Bir iyilikle,

Bir güzel hatırayla anılmak istiyorum.

Ve eğer bir gün,

Rüzgâr mezarımın üstündeki toprağı okşarsa,

Bilin ki...

Ben artık dünyanın gürültüsünden uzak,

Rabbimin sonsuz merhametine sığınmış

Sessiz bir yolcuyum.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ