Nurten Aktaş Şiirleri - Şair Nurten Aktaş

-savaşa hayır-


Başkaları için endişelenmek
Korkunç bir dehşete kapılmak
Göz yaşlarım, taraf değilim

Kardeşim Özgür’e

Dün gece yoktun sen, üşüdüm
Küfrettim bu gün
Tüm gün sövdüm hani,
Takımına takla vatına derler ya

Değil mi? Ki hepimiz birer simyacıyız, aslında;
Ne aradığımızı bilmesekte, aslolan:
İçimizdeki simyacıyı bulmaktır, arayışlarda!

-özlemin dili olsa-


Düşünmeden
Yürek yoğunluğunda
Yürek hızında, dağlanarak

Anlık bir ışıktı
Bulup da yitirmek
Tutunuştaki büyüyü
Bir yıldız göz kırptı
Yada öyle sandım
Gece açıldı sonsuza…

Çok geç olmadan, diye başlayan şiirde
Çok geç, demeye de dilim varmıyor, ama
Çok geç
Güneşi anlatabilmek, aydınlığı bilmeyene
İzin verdim, sarsın usumu önce, pişeyim
Her şeye karşın, soğurdum, bilgelikteki yakıcılığı; kan kızıl saracak

İşte;
Derinlik sarhoşluğu bendeki
Görmezden gelmek alışmaksa
Alıştım denile bilinir mi, katlanmalara
Yalnızlığıma gömdüm usumu
Körledim, önüne geçemezdim

Çocuktum
Merak etmiştim de
Düşünür dururdum
Güney yarı küredekiler
Baş aşağı mı durur, diye?

En masum sözleriydi;
çocukluğumun
Ama haksızlık bu,
öyle deyil mi?
Ve ben ısrarla,
Calimero’yu oynardm.

AYAKLARIM ÇALINDI HÜKÜMSÜZDÜR! !
“Akülü Tekerlekli Sandalye”


Sizin hiç ayaklarınız çalındı mı? Benim üç defa çalındı.
Bu sabah kalktığımda her zamanki gibi hazırlıklarımı yaptım ve işe gitmek için kapıyı açtığımda ayaklarım yerinde yoktu. İşe gitmek zorundaydım ve korkunç bir panik içindeydim, otobüsümü kaçırıp da geç kalmıyorum ki bunu daha nasıl tarif etmem gerekiyor. Oysaki daha iki ay önce yine aynı şeyleri aynı duyguları yaşıyordum ben. Ama en tramvatik olanını ben ta çocukluğumda yaşamıştım.