Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

bühtan ile dediler ki zevk ü sefa kadehiydi
tuğla kırmızısı şarap içerdi
düşmanının kafatasında
tuğla kırmızısı hiç istemese birkaç bin yıl ister
Areni mağarası ister en az bir

bir yenilikmiş gibi ölüyorsun
hiçbir şey değişmiyor aramızda

yere diz çöküyorum
işe yaramıyor durup dururken
ayakkabılarımın bağını çözmek

benim tek rakibim gecedir
o bana yalnızlık eskilerinden
yırtık pırtık bir azrail diker getirir

kasketinde ürkütücü kuzgunlar
yepyeni bir korkuluk inşa etmişimdir

yolda kaldı sana gönderdiğim bütün ağaçlar
yazgılarındaki meyveler için için
kemiren meyve kurtları yapraklarındaki
karanlık güneş ve dolunay dallarına asılı

Soydun beyaz damarlı
Yeşil kalın kabuklarını
İnce kırmızı dilimlere ayırdın
Siyah çekirdeklerini denize döktü ay

Deniz böyle giriyor

her sokaktan dönüşte eve kayıtsızca
çıkarmıyorsun ayakkabılarını bilgece
söküyorsun kil tabletlerin çivi yazılarını

bir başka bilge yalnız, mutlaka düşünceli
görünen bir sözyüz bırakmıştır kaldırımlara

babalarımızın ismini
veririz oğullarımıza

ve
yengeç kıskacı ellerini

ve böylece insandan korundu ayın inceliği
ufka geri itmesiyle denizin, ilerledi süreğen
gece de, ölüm kayığına binerek Erlik'in

Orfeus, ah Orfeus bilgeliği, ah şeytani
ozan sen ne yücesin ikiyüzlülükte

uçmak alçalmanı engellemiyor
böyle anlatma.
kanatlarımızla açıklama ey inancım, ey ishak kuşu
göğsümüz elbette kanatlarımızdan daha yakındır vurulmaya
yenilgiler üzerinden aşağılama suskunluğu

bilir misin neden görmedin
bir yuva gibi o şiiri,
gri kurdun uluması senin
akça otağına erişmedi -
de ondan