Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

Tanrı toprağa biçim verdi
insan yaptı
Bu kim için iyi oldu
( kil )

İnsan toprağa biçim verdi

yolda kaldı sana gönderdiğim bütün ağaçlar
yazgılarındaki meyveler için için
kemiren meyve kurtları yapraklarındaki
karanlık güneş ve dolunay dallarına asılı

Aias

en büyük ödeşmesi
bir gülümseme olan biricik tanrı
ey Aias, Aias
ödeşmem gülümsemem olsun

bühtan ile dediler ki zevk ü sefa kadehiydi
tuğla kırmızısı şarap içerdi
düşmanının kafatasında

tuğla kırmızısı hiç istemese birkaç bin yıl ister
Areni mağarası ister en az bir

bir yenilikmiş gibi ölüyorsun
hiçbir şey değişmiyor aramızda

yere diz çöküyorum
işe yaramıyor durup dururken
ayakkabılarımın bağını çözmek

günaydın, selamladığın ağaçların başı çoktan kesik diyorlar
bakışmaları bile yeminli değil çoktan bu yana
çoktan bu yana ben tamamlıyormuşum canlı canlı gülüşlerini
aklımda ve gerçekten de bir tuhaflık varmış
senin beni beslemende Ephedra
ben bir kara hayvanıyım

Soydun beyaz damarlı
Yeşil kalın kabuklarını
İnce kırmızı dilimlere ayırdın
Siyah çekirdeklerini denize döktü ay

Deniz böyle giriyor

her sokaktan dönüşte eve kayıtsızca
çıkarmıyorsun ayakkabılarını bilgece
söküyorsun kil tabletlerin çivi yazılarını

bir başka bilge yalnız, mutlaka düşünceli
görünen bir sözyüz bırakmıştır kaldırımlara

bilir misin neden görmedin
bir yuva gibi o şiiri,
gri kurdun uluması senin
akça otağına erişmedi -
de ondan

dün gece ölümü bahçende ağlarken gördüm
bir ceylanı dört yandan vuran ormana
bahçemiz dediğim için beni bağışla

bağışla
oku sadağından çıkmış