Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

taze taze
çiy çiy içiriyorum
sabahları güneşin sarısını
biraz renk geliyor denizin yüzüne

yürüyüşe çıkarıyorum ikindileri

kimseye küsemiyorsun
yazık
demek kimseyi sevemiyorsun
ah bir gücensen bana

ıslak dallar atalım ateş aldıkça

Akşam köyümüze dönerdi
Şehrin öteki ucuna gider dönerdi
Akşamın boynunda bir çan vardı
Kaybolma ihtimaline dayanan

Kurutulmuş kalabalık buğuluyor şehir

çirkin bir ay
ve ay tüten her sazlık yeterdi
hemen gider saygısızca karışırdım kutlamalarına
kadeh ağızlarına kadar incelirdim
uzun bir operete başlardım uzun parmaklarımla
efendice bir tedirginlik duyduğum söylenseydi

ben çocukken mezarlık
aya bakardı
ay tavsadı mı tavsadı
yoksulluğu sözü gibi pak
eski canları toplardı köyümüzden
/ açık kalan son ışıkları

O çılgın toynak vuruşu aşkın
Daha bir fideyken sökerek zamanı
Ve sürükleyerek köklerinden

Bugün bu yüzden aşksız bir yerdeyiz

gonca güllere bakar
ah ama beni
bundan kötü etmeyin derdim günlere
daha fazla açmış
ve daha sarı etmeyin gülleri

akıntıya karşı yüzen
bir iki balık vardır bildiğim
kanadı olduğu halde uçamayan kuşlar da
av yasağı diye bir şey yok
öldürmek her mevsim
daha fazla kayırmaya bir son vermelisiniz beni

Üstüne gazete kâğıdı örtüyorlar erken baskı
Hiçbir haber yüzüne daha yakın olmamıştı
Okumaya o kadar dalıyor ki
Dünyayla bütün bağını koparıyor ceset

Zamanın en durmuş saatini çağırıyorlar teşhis için

kimseleri inandıramıyorum
kutup ayılarının solaklığına
karlı kış geceleri
ay beyaz kürkünü
kimsesizlerin omuzlarına
usulca bıraktığında