Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

ben çocukken mezarlık
aya bakardı
ay tavsadı mı tavsadı
yoksulluğu sözü gibi pak
eski canları toplardı köyümüzden
/ açık kalan son ışıkları

O çılgın toynak vuruşu aşkın
Daha bir fideyken sökerek zamanı
Ve sürükleyerek köklerinden

Bugün bu yüzden aşksız bir yerdeyiz

gonca güllere bakar
ah ama beni
bundan kötü etmeyin derdim günlere
daha fazla açmış
ve daha sarı etmeyin gülleri

akıntıya karşı yüzen
bir iki balık vardır bildiğim
kanadı olduğu halde uçamayan kuşlar da
av yasağı diye bir şey yok
öldürmek her mevsim
daha fazla kayırmaya bir son vermelisiniz beni

Üstüne gazete kâğıdı örtüyorlar erken baskı
Hiçbir haber yüzüne daha yakın olmamıştı
Okumaya o kadar dalıyor ki
Dünyayla bütün bağını koparıyor ceset

Zamanın en durmuş saatini çağırıyorlar teşhis için

kimseleri inandıramıyorum
kutup ayılarının solaklığına
karlı kış geceleri
ay beyaz kürkünü
kimsesizlerin omuzlarına
usulca bıraktığında

yağmur sicim gibi yağıyormuş ne hikaye
sanki verev yağsaydı tutunur
verev mi ağlardım ben de

büyük aşklar büyük korkular büyük çareler
ay eğrilirse yola döşüyorum bu daha sade

sevgilinin nereye bastığını biliyorum yüzümden
kuytu rutubetli soğuk bir topraktan geçiyor
dokunduğu mantarların zehirli olup olmadığını soruyor
parmakları ürpererek içinden

ben de ürperiyorum

Dur, ölmeden önce
Son bir dileğin var mı
Ceketin ne kadar buruşuk asker?

Ah evet
Kaçak günlerime git

Seni düşünürüm sanıyordum
ya topaç değilse dünya
ve kimse oynamıyorsa onunla
Diye adamakıllı efkar basmadığı akşamlar

Akşamlar ah akşamlar