Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

yaşayan çocukları seven
ağaçlar kalmış olmalı
oyun parkında bir ağaç
ölü çocukları da seviyor

oyun parkında bir ağaç

ormanı seviyorum
denize giden ormanı
aşı boyası geyikler çiziyorum
içine kumrular serpiyorum
hepsi tek yürek eder sanıyorum
öncüyüm kendime işaret bırakıyorum

evet biliyorum bir ikondu aşkınız
kiliseniz yıkıldı
ve inançsız kaldınız
apoletleriniz söküldü bir de
amiralim

elinde sözcük demetiyle beklerdin
ışık yıkımıydılar, başka her suç karanlıktı
karanlıktaydı kendilerinden başka her yasa

yasa, yastan gelirdi
yas bir daha tekrar etmesin

benim de korktuğum anlar oluyor
benim de
bir kuş evim olsun istiyorum
en güzel evleri kuşlar alıyor

çocukların armalı kızaklarıyla

kin ve arzu
birbirine dolanan
iki zürafa boynu

kalbim tek ağaç

Ufak bir taştı
Ah ne kadar sıradan
Ah ne kadar önemsiz bir taş

Ne dışı elmas kaplıydı
Ne inci saklanmıştı içerisine

gökten kurbağa yağmış
Fransa’nın birinde
aşkın korkusu güldürüyor
yeni Fransa olarak beni de
önce yağmura tırmanmıştır o asiler

ah efendim en iyisi
dağlara sürgün etmek kendimi
başka kentlere değil dağlara

bir kurşun kalem olmalı
bir küçük not defteri

denize vuruyoruz
denizin sundurmasında iki gölge
iki gölge sallanır ağacında

denize vuruyoruz
evini soran iki ıslık olarak