Nilgün Akçay Şiirleri - Şair Nilgün Akçay

Yıl ikibin onaltı
Aylardan Eylül..
Günlerdense Cuma.
Yine bitti koskoca bir hafta.
Biten sadece hafta mı
Yoksa takvimdeki sayfalar mı

Ben,
Sen,
O…

Kimiz biz…
Kimleriz.

İnsan buruk bir haykırışla
Gelir bu köhne dünyaya...
Hüznün binbir yüzü yansır ruhuna.
Tatmamak mümkün mü böyle bir acıyı,
Ruhundaki hüzün büyür bedeniyle birlikte
Beslenir yüreğini dağlayan gözyaşlarıyla.

Hayat okyanusunda
Ömür sandalımız
Duygularımızın rüzgarıyla
Uğrar bir çok limana ,
Her limandan ruhumuza
Birer anı kalır.

Keşkelerle beslenen sevgi
Gebedir ayrılıklara .
Doğar nefret yalnızlık sancısıyla .
Zifiri karanlıkta kayan bir yıldız gibi …
Görüntüsü muhteşem olsa da
Kavurur düştüğü yürekleri.

Eski dostlar,
Eski aşklar,
Eski anılar,
Eski şarkılar…

Hepsi de

Ey Karanlık Dünya
Gözün aydın olsun.
Susma vaktim geldi
Kırıldı hayat kalemim
Dizelerim ise şimdi yetim
Görmeyen gözlerim

Gece yarısı
Yıldızları seyrederken
Bir yıldız kaydı yüreğimden
Düştü avuçlarıma
Paramparça…

Bugün
Arkama baktığımda
Çok haksızlık yapmışım bana

Doya doya atamadığım kahkahalarım
Kendime ayıramadığım dakikalarım

Toprak kokar yüreğim,güneşe inat
Kor misali korkularla kavrulur umutlar
Aylardan Haziran ; mevsimim hep sonbahar…
Hayat bahçemde hüzün çiçekleri açar
Acı kokar kaygı kokar her zaman
Hasat vakti geldi artık ey bahçevan