Nilgün Akçay Şiirleri - Şair Nilgün Akçay

Sen
hiç baktın mı…
Göz bebeklerinde sadece
Kendini gördüğün ışıksız gözlere.

Sen

Şubat vurgunundayım.

Dilek ağacının dallarına bağlanmış
Bembeyaz çaputlar gibi…
Zemheriye tutulmuş
Kirpiklerimin ucunda sıralanan

Dost...Kimdir dersen…
Dost...Yanında olmasan da seni hisseden,
Seni gözüyle değil yüreğiyle görendir.
Dost...Diliyle değil yüreğiyle konuşandır.
Dost...Bir yağmur damlasıdır.
Ruhundaki çaresizlik ateşini söndüren.

Dost...Kimdir dersen…
Dost...Yanında olmasan da seni hisseden,
Seni gözüyle değil yüreğiyle görendir.
Dost...Diliyle değil yüreğiyle konuşandır.
Dost...Bir yağmur damlasıdır.

Bir yıl önce
Bugün bu saatte
Sır Katibimle ben
Yapayalnız dertleşirken
Ruhumu mahkum ettiğim
Kara düşler zindanıma

Durdurun dünyayı inecek var
Derler ya
Oldu da durdu dünya
Kaç kişi iner acaba…?

Ne hikmetse

Bir gün aniden
Rüya gördüm uyanıkken
Çaresiz karanlığımın içinden
Bir el uzandı birden

Kimsin bile diyemeden

Uykum can çekişirken
Kirpiklerimin ucunda
Yıldızsız göklerde
Geceyi uğurlayıp
Sabahı kucakladım yine.

Çevremdeki insanların,
Aşk denizinde boğulmalarını
Ayrılık vadisinde kaybolmalarını
Sabırsız doyumsuz isteklerle
Kıskançlık ve hırslarına yenilmelerine
Sadece “kader” deyip Şaşkınlıkla

Göçmen kuşlar gibi
Soğuk yalnızlık iklimini
Terk ederek…
Güneşi kıskandıracak
Sıcaklıkta…