Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

(Velhâsıl kelâm baştan sona hüzüne selâm )

Karayel, buz gibi eserken dağa
Sisteki nurları sezemedim ben
Adağımdan koptu tesbih tanesi
Gündeki sırları dizemedim ben

İniş ile çıkış arası kalan
Her kelâm ucundan indirin beni
Araya sıkışmış şaşkın zamanı
Devirin...umuda kondurun beni

Düz ayak, yaşamak gibi diyorum

Bir safa bahşedelim ,amma dolmadan vâde
Kaçalım iki gözüm, kaçalım gülistana
Duruyor şurda kayık, iskelede âmâde
İçelim ırmakları, içelim kana kana

İrtiş, Selenge ,Orkun muhabbetin burcunda

Kaç kere yazmayı denedim amma
Şüphesiz, mânâyla kaldın gönlümde

İsim koyamadım böyle biline !
Can içre sözlerle doldun gönlümde

Erdemimi yoğur âdem olayım
Eteğimden tut çağla ey Yûnus
Hâkk'a özümü sür, şâdân olayım
Can ciğerim büryân, ağla ey Yûnus

Ağla ki,sağanak sağanak dökül

Şu dönen gökkubbe suyla çağlarken
Çağıl çağıl akan izin Su olsun
Taşlardan öylesi, su fışkırırken
Sen,ağla ağla...Kalp gözün Hû olsun

Nurlu kevserlerin selleri aşsın

Bu kent semâdan misk amber kokuyor bile bile
Bütün efsûnuyla sefâ akıyor bile bile

Bembeyaz renkler uçuşup lapa lapa düşerken

Bunca sabrıma cefâ düştü
Büktü belimi dal eyledi
Neçün ağyâra safâ düştü
Sıfatlar meni del'eyledi

Yalan dünyanın gerçek özü ;

Muhabbet burcundan çıkagelirken
Görklü güneş ,birden, ışık kat dedi
Işığı yüzüme alıp yürürken
Gölgene uzanıp elim tut dedi

Eğer,gülistanda meşke girersen

Tenim tutuşa yana, nerdeyim bilmezem men
Yellerin ortasında kalmışım ,haberim yok
Tufan mı bu,nece bir arbede bilmezem men
Deli gibi kendimi salmışım, haberim yok