Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

Sevgi ;
Yeryüzünün derunî genişliğinde
emerek ayışığını,ardına bakmadan
göklerden salınan kehkeşan döşeli görklü yollarda
bazen deli taylarla,
bazen de yolcusu olmayan yollarda

Gökten yaşın yaşın ağlar gibiyim
Tanrı Dağlarından sancı saldığım
Hınçları,hıncıma bağlar gibiyim
Bazen bozkır gibi ıssız kaldığım

Sevdayı uçurdum aşk kanadıyla
O şehir ; feryâdın demidir şimdi
Feryâtlar, göklerin infaz tadıyla
Bum ! diye çektiğim pimidir şimdi

Saymadım,kaç kere özlediğimi
Bir kere de seni bulsun sevdiğim
Bilir misin nasıl gözlediğimi
Bu hasreti kim ne bilsin sevdiğim

Ya sabır taşını ezer dururum

Bilmem,neyi arayıp, neleri buldum sende
Amma bildiğim tek şey; mübtelâ sevdim seni
Bu acının zehrine sular kattım desen de
Dermanım zehir deyip,ben...illâ sevdim seni
...Gönlüme söz geçirdim ve hattâ övdüm seni

"Sevda Sahrasında Mecnun Değilsen Ne Leyla'yı Çağır Ne Çölü İncit."

Semâlara yatan şehlâ düşümde
Uyansın sabahlar uyansın artık
Hasretle tutuşan mahkûm döşümde
Vuslat, tanyerine boyansın artık

Şair daima âşıktır. Bu yüzden her şey, sonuçta aşk ile görünür.Allah aşkı, Vatan aşkı,Devlet aşkı,Bayrak aşkı,Millet aşkı Cân aşkı,cânân aşkı,yâr aşkı...
Maşuk'u hiç bir âşık, ne elle tutar ,ne de gözle görür.Bazen,cefânın, dert ve belânın temsilcisidir.Bazen âşık, aşkı ile düştüğü derde kendisinden derman bekleyen bir hasta, maşuk ise, bu hastalığın muhtaç olduğu çareyi elinde tutan tabip hüviyetini alır.


Semâlara yatan şehla düşümde
Uyansın sabahlar uyansın artık

Riyâkâr neşeli, virân diyârda
Toz duman geceyi düzledim şimdi
Nedendir,hâfızam,aklım, ağyârda ?
Dünya firâkına sızladım şimdi

Acılar üreten nice depremden

Rüzgâr çekiştirme yorgun aklımı
Yaprak sarısında yaşadım onu
Soğuklar hazâna dayanaklı mı
Ben gibi hissedip üşüdüm onu

Binlerce kez, gece,yüreğe düştü

Sustu âh-u feryâdım,velvele-i efgânım

Sessizlik en kudretli sestir,duyabilene !

Suyu aziz bilene okyanusdur giryânım