Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

Belki dalgalarım âh çeker durur
Belki kıyılara durgun vururum
Belki de Aral'da dalga kudurur
Belki kehkeşanda mekân kurarım

Şehriyar'ın demi belki gecedir

Malazgirt sesini acuna sorsam
Semâyı zırhlanıp, arıyor gece
Bozkurt ordusunu,kalkan sayarsam
Şevk ile gürleyip soruyor gece

Aklıma düşenler tarih sesi mi

Yürürse âmeller aşkla birlikte
Zaman yürür,vuslat yürür,can yürür
Mânâ yürümezse tenle birlikte
Nefes durur,yürek durur,kan durur

Gözümden süzülen her bir mânâyı

Sualler beynimde hıncahınç doldu
Uzlaş diye, uza, uz dilekledim
Dilimde dilekler ,bir yumak oldu
Düzleş diye, düze, düz ilmekledim

Dağ,ova,bayır, dizgin salarak tepişiyor
Meydanda sakın ola kimse haddi aşmasın
Yollara ferman deyip, yağız atlar kişniyor
Bozkırın töresiyle nalın sabrı taşmasın

Şu koca dağlara gün vurunca,ben
Eğilip, yere diz vurdum belki de
Dokuz tuğluk Hân'ım,tuğ çekince ,ben
Dizginsiz ve fikr-i hürdüm belki de

Neler duymadı ki bu asil millet ?
Duyduran bellidir duyan bellidir
Böyle bir zamanda giyindi zillet
Giydiren bellidir giyen bellidir

Hilâl kaşlarını, şanlı yüzünden

Gönlümün şâh yayında gerilen Türk Milleti
Dayatma kabul etmez, esarete bakamaz !
Töre Hân'dan Atatürk'e yazılmış dört yanı
"Vatan Bölünmez " deyip, zalime diz çökemez !

İstanbul suskun ya, biraz da olsa
Yüreğim şehiri sakindir şimdi
Sessizlik keşke,her hülyayı bulsa
Belki de maviye akındır şimdi

Böylece kalırsan huzurlu, sakin

Behey koca derviş ! Senin cemâlin
Lütuf imiş bana, ben az bilirdim
Er elini tutmuş gönül ahvâlin
Billâ bilmez idim ,biraz bilirdim

Evvelden, sardığım hırkayı bildim