Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

Bâzân bu sessizlik nedir , desem de ilâhi tâkdir
Masivaya serer sedir ,gözü açar bigâne ay

Bütün gecelerden başka ,ilham katsa nice aşka

....Benim derdimi yürek, nasıl saklar berzâha
....Can bu tende oldukça vâveyla akar âh'a

....İşveli râkibim şi'r,cefâyı elemekte
....Bedendeki yırtıklar feryâdla inlemekte

Bir mevzudayım ey âlem, dinleyin
Çok derin mevzuya bakakaldım ben
Hem de mühim bir dert, ister binleyin
İster kıyâm edin, derde daldım ben

Meselem düşünce tüm bedenime

Bir tek sen ben kalsak, fecir vaktinde
Şimdi gel,sarmadan ah u zâr beni
Bilir misin tânın özlem akdinde
Üşütür yollara yağan kar beni

Buhranla yürüyüp dururken aşkı

Öfke rüzgâr gibi geçti buradan
O dem ki; kırılan dal olmadı mı
Karayelle yağmur düştü sonradan
Bu dem ki kâinat sel olmadı mı

Islandı sap,saman,afet haykırdı

Her lafa cevap vardır önce düşün bir kere
Hançerende keşifi izlerken cümle takdir
Nefretleri yok say ki aksınlar dere dere
Işıldarken sözlerin kıymettir arafettir

Bir de lafa bakarsın kendine göre değil

Hiç böyle değildik bir haller oldu
Şerefli maziye düne gidelim
Belâdan kaçarken kazası buldu
Dünya'yı titreten üne gidelim

Ândır ; şu yaslandığım... Yalpalıyorsam eğer
Devrik zaman içine dolamayışımdandır
Her çaresizliğimi hırpalıyorsam eğer
Halâ, azatlığımı salamayışımdandır

Döküşümdendir...adı,sânı ile müsemma

Çölden seslendim yâre; bir yudum su ver dedim
Âh etme bekle dedi,bir de döktü üstüme
Sonra gökkuşağını gözlerime ser dedim
Yedi rengi toplayıp aldı dikti üstüme

Gezindi durdu sanki mavi bir deniz gibi

Suretten sîret döküp, yürürken nâr yangını
Tende kir ayrılırsa döker cidâr rengini

Nâr-ı yansın, can yansın duman duman bir beden
İstikâmeti belli sırdır seninle giden