Nihal Mirdoğan Şiirleri - Şair Nihal Mir ...

Şu Türk'lük burcumdan arza tırmanan
Tutkularım vardı... yaşamadım ki
Bilmem tecelli mi yoksa ân be ân
Gayyaya duvardı...taşamadım ki

Sen; bir zamanlar gümüş kakmalı tuğunu
düşmanın bağrına saplarken şimdi
kendini güldürmekten yorulmadın mı

Ve hâttâ esaret tanımaz ecdadın soyu!
bu yolda onca çileye

O,şu,bu,bilmem ben, tekdir benim çün
Bütünü silmem ben,yekdir benim çün

Benliğim kimliğim diriliğim O
Türk'lük tartısında iriliğim O

Ellerini uzatıp ruhumu titretirsen
Aniden taraçanın burcuna takılıver
Köşkümün perdesini eritip kirletirsen
Kederli pervazdaki köşeye çekiliver

Aşkın uçar giderse izbe viranelere

Meselâ diyorum; şu ânda sehven
Saatler, zamanı bölsün... ne dersin
Kalalım mı burda sâde sen ve ben
Sonra ne gelirse gelsin... ne dersin

Şivekâr sefâlar gelirse sehven

Cana, kafes kafes şiir dokurken
Bu şi'r seni seçmiş, sana geçmiştir
Nasıl anlatsam ki, tekrar okurken
Belki nefes nefes bana geçmiştir

Sen, karanlık ötesi hapsedilen gözyaşım
Kimden medet umarsın yıllar senin sırdaşın
Tozu gözüme kaçan can kafesimde yaşım,
Hicran sıtmalarını ölçer ya arşın arşın

Yetmez mi akıttığım kanrevân damlaların

Düşlerin rengine dudağı sarkan
Karanlık köşeyi vurasım gelir
Sineleri delen oklara kalkan
Olup da, zıhları kırasım gelir

Sevdaya kör kurşun sıkan cüceler

Şiirle özüme akar giderim
Sureti sözlere bananlar gelsin
Huzura şükredip bakar giderim
Hanemde benimle kalanlar gelsin

Derdi çağırırım aciz de kalmam

Cevap bulamadığım bir devr-i âlemdeyim
Ne cinayetler gördüm faili meçhul denen
Her idamlık karede ,düğümlü elemdeyim
Bir yığın hendeseyle şu kasavette dönen;

Salîble bir olanlar,susmuyor susmayacak