Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

İlkbaharım sendin kıştan sonrası,
Nur’unla ışıttın yaza kavuştum.
Hayaller kurmuştum düşten sonrası,
Düşümde gördüğüm kıza kavuştum.

Hayat bana soğuk, ocak yanmazdı,

MAYIN sinirimi bozuyor benim,
Şekerimi fırlatMAYIN kızarım.
İmalı sözlerden titriyor tenim,
Sabırımı zorlatMAYIN kızarım.

Ben işi bilirim sakın korkMAYIN,

Yaşlanmış kökümde iki filiz var,
Meyveye durulmuş dalım bahardır.
Torun sevgisinde sanki bir giz var,
Onları andıkça dilim bahardır.

Kollarım sardıkça torunlarımı,

Toplumu gafletin uykusu sarmış,
Akıllı uyumuş, deli uyumuş.
Yalanlı dolanlı ninniler varmış,
Cahiller uyumuş, veli uyumuş.

Algı oluşturma geliştirilmiş,

İkibinonbeş yılı acılara gark oldu,
İstikrara yöneldik kargaşaya çark oldu.
İkibinonaltı da inşallah böyle geçmez,
Umarım ders almada belki biraz fark oldu.

Muhterisler yüzünden analar ağlamasın,

Fala inanmasam da sözü desteksiz atmam,
Halk ciddiye alır mı, onu pek bilmiyorum.
Müslümana elbette tutup salyangoz satmam,
Midye desem bilir mi, onu pek bilmiyorum.

Bundan sonra olacak kendini belli etti,

Halkını kurtaran eşkıya olmaz,
Mazluma zalimce kıyan eşkıya.
Müslüman yoksulun hakkını çalmaz,
Dindarı din ile soyan eşkıya.

Mustafa Kemal’e eşkıya dedi,

Kimi insanlar vardır dangalak mı dangalak,
Kendini akil görür, başkalarını salak.
Bir batması eksiktir, bir de önünde yalak;
Sürü gibi güdülür, hiç itiraz bildirmez,
Koyun desen bozulur, yapılana aldırmaz.

Kanı bozuk kan vermez, canı tatlı can vermez,
Vatan için damardan dökülenler bizdendir.
Yiğit olan dimdiktir, esen yelle yan vermez,
Eğilmeyip kesilen, sökülenler bizdendir.

Kalpte vatan sevgisi kaynıyor fokur fokur,

Daha öğrenciyken tanıdım onu,
Adını akılda koyuyor adam.
Nerdeydi, ne oldu? Çok eski konu,
Göz açıp kaparken büyüyor adam.

Boynu çok inceydi, çok kalınlaştı,