Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Toplumsal yapımızda çocuklar korunmuyor,
Sokaklar çiçekleri soldurmaya başladı.
Büyükler hatalardan utanıp erinmiyor,
Çocuklar çocukları öldürmeye başladı.

Bıçakla gezen çocuk, çocuğu bıçakladı,

Toplumsal yozlaşma sardı toplumu,
Hergün biri kötü yola düşüyor.
Varsıl pisliğini örtüyor kumu,
Yoksulun yaptığı dile düşüyor.

Dertlerin urları değildir selim,

Vatan toprağına değer biçilmez,
Verilen emekle tartılır toprak.
Canlardan geçilir, yurttan geçilmez,
Şehit kanlarıyla kurtulur toprak.

Doğaya can veren tozdur, topraktır,

Toroslar Yiğidi, Türkü Babası,
Ezgiler yakıyor Musa Eroğlu.
Kültüre katkıdır bütün çabası,
Emekler döküyor Musa Eroğlu.

Kimi coşan yürek, kimi yastadır,

Hayattan ders aldı bunca yıl deden,
Yüzünde ağaran tüye saygı duy.
Çok öğüt almıştır nasihat eden,
Bir bildiği vardır diye saygı duy.

Umudum sendedir sevgili torun,

Güzel günler sana gelmez bekleme,
Sen ona azimle yürüyeceksin.
Umudu görürsen koş, emekleme,
Saklandığı yerde arayacaksın.

Sevmişsen kavuşmak emelin olsun,

Korona virüs gelir,
Belki seni de bulur.
Akıllı önlem alır;
İnsanlar olmalı sak,
Sen kendine iyi bak.

Üreten kadınları çocukluktan tanırım,
Onların arasında annemin adı vardır.
Anadolu kadını mukaddestir sanırım,
Ürettiği her şeyin apayrı tadı vardır.

Tarlada çapa sallar, ahırda inek sağar,

Öküz vaadine inanır isen,
İnek gibi sağılırsın unutma.
Elin yardımıyla donanır isen,
Tespih gibi dağılırsın unutma.

Birey olmaz isen sayarlar kelle,

Yıllarca cenneti hayal etmiştin,
Gittin tarikata girdin uyudun.
Seni uyarana kinler gütmüştün,
Ektiğin nefreti derdin uyudun.

Zampara bir şeyhin müridi oldun,