Kültür Sanat Edebiyat Şiir

çoğunlukla kelimelerin ne söylediğine bakılır, oysa hangi sessizlikten doğduğuna bakılmalı. dünya bir gürültü yığınıdır ancak her yıkım ses çıkarmaz. eğer bir gürültü tonundan diğerine taş atmak hâkimse, orada samimiyet barınamaz.

insanın gerçek yüzü, yüceltirken çıkardığı hayranlık sesinde değil; ayrılık vaktindeki o gürültüsünün ses tonunda gizlidir. asıl yıkım sessizce gerçekleşir, geri kalan her şey söylenemeyenlerin tam ortasıdır. insanı tanımak için alkışına değil, fırlattığı taşın hırsına bakılır.

kendi kıyılarına vuran dalgalar, suların çekilmesiyle ardında ıslak kumlar bırakır, kimse görmese de deniz bilir.

izler oradadır ve rüzgarın şarkısını dinler. bazı şeyler sadece durduğu yerde derindir ve zamana yenilmeyen bir hatırlayışı vardır.

?si=kVSxznnOdhuojEuJ

dünya, sayfaları henüz çevrilmemiş devasa bir ansiklopedi. kimimiz kendi hikayemizin peşine düşüp en tutkulu bölümleri seçiyoruz, kimimiz daha sessiz satırlarda huzuru arıyoruz. herkesin aynı sayfaları ezberlemek zorunda olmadığı bu evrende, kendi bölümünü yazanların cesareti, hayatın en büyük hakikati.

okula göndermede güven sorunu yaşayan da aile, okula gönderdiği o ,, sorun yaratan" çocuğun ailesi de yine aile...

taraflar farklı gibi ancak aslında iki ucu aynı yere çıkan koca bir düğüm bu. ortak olan sadece insan olmak ise o insaniyetin içinde nasıl bu kadar farklılaştık, nasıl bu kadar dağıldık...

ilgili Bakanlıkların artık kağıt üzerindeki önlemlerden sıyrılıp, aile birliğine, psikoloji ve sosyoloji alanına gerçek ve derin bir neşter vurmaları şart. bu durum sadece bir asayiş meselesi değil, ciddi bir mesai, ciddi bir önlem ve insanı temelinden ele alan bir çalışma gerektirir.

?,, lanetliyorum" kelimesinden, o ruhu çekilmiş hazır duygu kalıplarından gerçekten nefret ettim.... ki benim nefret ettiğim minimalizedir. bu kadar soğuk, anlamlıymış gibi gözüken ama koca bir anlamsızlık statüsünde duran o hazır kalıp kelimeyi duymak istemedim hiç.

ve şiddetin kötülüğünü anlatırken yine o şiddet temalı görselleri paylaşmak... yarayı yine şiddetin o hırpalayıcı diliyle iyileştirmeye çalışmak ne kadar büyük bir yanılgı ki kanımca...

, aile" olma, ,,insan" olma ortaklığımızın yıkılmasını istemiyorum.

bazı ruhlar bu yolu seçer çünkü:

,, yüzeysel yaşayarak derin kitap yazılmaz..."

evden birinin eksilmesiyle kalanlar, yeniden birbirine tutunmayı öğrenir

vücudun çığlıkları, ruhun mesajlarıdır

Allah’ım beni hakkım olan yerle hizala.

kadın olmak...
İsviçre çakısı gibi gerektiğinde her şeye dönüşebilen

hem savaşçı, hem zarafetin mayası, insanlığın sanat eseri gibi