Ocağın Sırrı Şiiri - Aykut Kınay

Bir nefeste kovana girmiş aklım,
Uçuşur başımda cümle mahlûkat.
Çıksam arkamda yaralı bir canım;
Kopuz çalar, pekmez satar hakikat.

Dört divan kurmuş dedem, seslene;
Her birinde güler kırk beş urefâ.
Bal kaymak sürmüş somun üstüne,
Bandı ayrana, herkes susar oldu.

Sohbet ortası geldi koca kazan;
Döktüm küfe küfe üzüm içine.
Harabeye döndüm, yanınca ateş;
Ârifân üşüştü, devrana döndüm.

Korkut Ata bohça sardı başıma,
Nakış nakış yeşil asma yaprağı.
Sırrı koydu gönlümün ocağına,
Külümden doğurdu beni sabaha.