Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Sen sık sık gülen gülerken de
Sevecen bir akdeniz çizgisini
Sol yanına ağzının
İliştiren çocuk özenle
Yabana mı atıyorum yani seni
Yabana mı atıyorum saat altı buçukları
Çocuk ve Allah’ın en eski baskısını
Değil, değil bunların biri
Gözlerimin gemileri kuş istiyor
Açılıp kapandıkça sevdam
Kapanıp açılıyor bir mavi
Şahmaran süt istiyor kefeninde
Üç aylık ölmüş çocukların
Kerem ile Arzu geliyor Aslı ile Kamber
Ay kana kana batıyor

Ay kana kana batıyor
Eşkiyalar gecenin yangınını izliyorlar uzakta
Kargapazarı dağlarını dolanan yaşlı ve öfkeli bir otobüsteyim
Jandarma daima nesirde kalacaktır
Eşkiyalar silahlarını çapraz astıkça türkülerine
Ve bu dağlar böyle eşkiya güzelliği taşıdıkça
Patronun karısını zimmetine geçirip
Amasya’dan Kars’a kaçmakta olan sayman yardımcısıyla
Alevilikten konuşuyoruz uzun süre
Yanımdaki hep bir gazetede Marilyn Monroe’nun resimlerine bakıyor
Mariyln Monroe öldü diyorum ona
Ölümü siyah bir kakül gibi alnına düşürmesini bildi
Şimdiyse cennette Nietzsche’nin metresi olması gerekir
Bunları diyorum daha ne varsa diyorum
İşte hiçbir sebep olmadığını sevişmemeye
İşte çocukluğumdan beri içimde bir önsezi olduğunu
Bunun bir gün birine rastlamak gibi bir şey olduğunu
Belki de bir günler bunun için Aydın’da bulunduğumu
Zaten nedense hep bir şehirden bir şehre yolcu olduğumu
İşte eflatun kakalı çocuklar olduğunu Kütahya’da
Ankara’da dokunak Yozgat’ta becerik olduğunu
Van’da güreşçi develer gibi süslediklerini kamyonları
İstanbul’da minarelerin lirik olduğunu köprülerinse dialektik
Acemi bir bulut bozuyor görüntüyü eski bir şarkı gibi
Bu şarkıyı ne zaman duysam aklıma
Sinirli bir elin uysal bir bardağa
Çok yukardan döktüğü bir içki gelir
Sonsuz ve olağanüstü bir bira
Köpüklene köpüklene biçimlendirir
Soyunarak ağlayan bir kadını
Acı bilincinde sonrasızlığın
Ama bırakalım bırakalım bunları
Yoldan piyade erleri geçiyor tahta bavullarıyla ve büyük yakalarıyla
Ve faytoncular görüyorum
Yere basışlarındaki ağırlığı azaltmak için
Tanrısal bıyıklarıyla durumlarını paraşütlendiren

Kars’tayım bu ne biçim Kars bir kenarda
Pekala yalçınlık iddiasında bulunabilecek bir tepenin üstünde
Kars kalesi yükseliyor
Gökyüzünü Ankara kalesine göre daha soyut ve daha elverişli bir şekilde
Hırpalayan bu kale de olmasa
N’olacak bakalım hırpalayan bu kale de olmasa
Kuşkusuz artacak yalnızlığım sevgili çocuk
Biliyorsun ben hangi şehirdeysem
Yalnızlığın başkenti orası

Bir de yine sevgili çocuk
Biliyorsun kişi tutkularıyla
Yalnızlığını adlandırıyor o kadar

Arkada bir su devrile devrile akıyor
Rastgele bir ağaca soruyorum
Bir şey var sanki onu soruyorum
Değil orda diyor belki biraz daha ilerde
Tanrı meleğini ağırlamaya çalışan
Ataerkil bir aile gözümü alıyor

Dedelerin yüzlerinde erozyon
Silip götürmüş bütün evetleri

Annelerinse ağızlarında hiyeroglif
Babalarınsa ağustoslar atasözleri

Amcalarınsa avdan boş dönüyor elleri
Teyzelerse elleriyle yargılıyor gök güzelliğini

Ablalarınsa boyunları soru işareti
Ağabeylerse utançlarından emrah

Sıralanmışlar su boylarına
Bıçakla soyuyorlar kelimeleri

Ya suya giden küçük kızlar
Onlar
Tıpkı o kuşlar gibi
Uçan daha bir süre
Sonra da vurulduktan

Bir mezarın doğurduğu iştahlı bir çocuktur Anadolu şiiri

Ey şiir arayıcısı ey esrik kişi
Şu son dönemecini de aşınca gecenin
Doğacak gün artık gündüze ilişkin değil
Bu ağartı ancak yürekle karşılanabilir
Bütün iş orda işte, ordan usturuplu geçmesini bil
Tutsaksan ellerin sıvışır gider zincirlerinden
Ve balyozla vursalar mısralarına
Soylu bir demir sesi yükselir
Soylu büyük ve mavi bir demir sesi

Ellerim gece yatısına çağrılmış
Ve
Telaşsız görünmeye çalışan bir Kafka gibi

Yüzüm giyotine abone

Cemal Süreya

Sabahın ilk saatlerinde datçanın eşsiz güzellikleri arasında şu benim meşhur limon ağacımın dibindeyim. Acı kahvenin kokusuyla limon ağacımın kokusu birbirine karıştı. Ve hayaller, yaşanmışlıklar, henüz yaşanamamış duygular (yaşanmayacak anlamına gelmez) birbirine harmanlanırken; yine yazmak, yine kalem, yine şiir ve ben... okuyan ve gülümseyen güzel kalplere
güzel hafta sonu dileklerimle kocaman bir.gülücük ve GÜNAYDIN :)

Güzel arkadaşım biz her türlü anlaşacak ortak bir payda buluruz:))
Sevgilerimle:)

Geçer birazdan

Enerjiler artsın eksilmesin, yaşadığımızı hissedelim keman yankılansın tembelleşen beynimizde, uyandırsın notalarla körelen yanlarımız yenilensin daha modern düşüncelere evrilsin:))

Rica ederim Cenk Caner hoş geldiniz sayfaya değerli paylaşımlarınızı her zaman bekleriz.

Hayatı toprağa benzetmemin sebebi; sen “nasıl yaşarsan hayat onu verir” çünkü hayat dediğimiz şey senin yaşayış tarzındır aslında. Bu yüzden eşittir. Bana göre aksi mümkün değildir. Hayat dediğimiz süreç zamandır ve bunun da alma ya da verme yetisi yoktur. Tamamen hayat insan, insan hayattır. Canlı= hayat
Hayat tek başına canlı varlıklar olmadan da vardır dünya’ya gelir ve hayatın içinde size biçilen ömür ile varolursunuz. Yaşamaya başlarsınız bazılarımız doğuştan uzuvları eksik olarak doğar bunun da sebebi “kromozal bozukluklar” aksi ispat edilene kadar da bu bilgi objektif ve bilimsel bir bilgidir. Bazılarımız kaza sonucu uzuv kayıpları yaşar. Yani; sonradan impute olmak ya da önceden eksik doğmayı, hayatın verdiği ya da aldığı bir şey gibi düşünmemeliyiz. Hayatın size verdiği bir şey yoktur. Sizin hayatı yaşamak için vermeniz gereken şeyler vardır. Bunlar da seçeneklerdir nasıl ve neler vererek ne ve neler ve nasıl yaşamayı istersek onu seçip yaşamak yani.

Kadere iman konusuna gelince bu başlı başına büyük bir konu ama şöyle söyleyeyim kadere inanıyorum ama her şeyin kader olduğuna inanmıyorum farkındalığı da bu nüans üzerine yapmaya çalışıyorum yazılarımda bazıları beni dinsiz ilan etse de doğru olan düşünce budur bana göre. Mesela depremden örneklersek madem ki kader tanrısal ise deprem kaderdir ama üzerindeki binaların yıkılması kader değildir. Her şeyi kadere bağlayamayız değil mi?
Her toprakta her tohum bitmeyeceğini de insanın öğrenmiş olması gerekmez mi? Mesela akıl denen hazineyi kullansa da toprağına göre tohum ekse diyorum ne eksen onu almaz mı? :)

Peki sence Einstein tarafından söylenen bu söz hangi toprağa ne ekeceğini bilmek gerektiğini söylemiyor mu?

“Başarılı bir insan hayattan verdiğinden fazlasını alır, değerli insan ise, hayattan aldığından fazlasını verir.” Albert Einstein.

Sevgi ve saygı eleştirel aklınıza ve güzel yüreklerinize benden size gelsin. :)

Günaydın sevgili Tuba
Öncelikle bu sözü aforizma olarak alıyorum.

“Kalem tutabilmek çok büyük bir nimettir.”

Merhaba Mecit Aktürk, emek varolsun yüreğinize sağlık.

Günaydın Mehmet bey, yüreğinize sağlık ne güzel cümleler dökülmüş sayfaya.