© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
İçimden şehirler geçiyor, sen her durakta duruyor, inmiyorsun.
Oğuz Atay
Yalnızlığına iyi bak, sahip çık. Kaç kişinin emeği var onda kim bilir?
Oğuz atay
KARDELEN
Ayşe şirin bir kasabada öğretmenlik mesleğine başlamıştı. o idealist, hedefleri olan; toplumsallaştırmaya, bireyselleştirmeye, disiplinli olmaya özen gösteren ve öğrencilerine sorgulamayı eleştirel bakış açısını gelişmeyi geliştirmeyi öğretiyor kendi yetişme tarzından sıyrılmış daima ileriyi hedefleyen iy bir sınıf öğretmeniydi artık. Fatoş adında tıpkı kendisi gibi bir ailede yetişmekte olan öğrencisi vardı. Fatoş öğretmenine güvenen yanından hiç ayrılmayan bir çocuk, O' her gün Ayşe öğretmeninin yanına oturup teneffüs boyunca ona bir şeyler söylemeye çalışıyor ama bir türlü söyleyemiyordu. Böylece günler geçmiş tatil yaklaşmıştı. son haftaya girdikleri bir gün Fatoş'un gözleri dolu doluca öğretmeninin gözünün içine bakıp tüm cesaretiyle;
-Öğretmenim beni bırakıp gitme
-Ayşe öğretmen hayretle
Fatoş'um neden böyle dedin? bana güven ve neler olduğunu anlat
- Fatoş anlatmaya başlar. o anlattıkça
Ayşe adeta kahroluyor dehşete kapılıp ne yapacağını düşünüyor aynı zamanda Fatoş'un hayatını da tehlikeye atmak istemiyordur. Fatoş, kendinden yirmi yaş büyük bir adamla para karşılığında evlendirilecektir. Karar verilmiş hazırlıklar başlamıştır.
canhıraş bir mücadeleye başlıyor Ayşe öğretmen Fatoş için. Ama aynı zamanda da ona zarar gelmemesi için de uğraşıyordu. Ailesiyle yaptığı ön görüşmeler sonuç vermemişti. O da yapılması gereken şeyleri yapmıştır. Resmi kurumlara başvurmuş Fatoş'u güvene almış ailesinin ona hazırladığı çirkin gelecekten Fatoş'u kurtarmıştır. okulun son günü öğrencileriyle vedalaşır oradan tam ayrılacakken, silah sesleriyle irkilir o güzel yüreği kurşun Ayşe öğretmene isabet etmiş ve olduğu yere acı içinde yığılıp kalmıştır. göğsünde büyük bir acıyla gözlerini açar. Artık sabah ilk ışıklarını penceresinden içeriye sızdırmış, alacalı kızın böğürmesiyle yatağından fırladığı gibi çarçabuk ellerini yüzünü yıkadıktan sonra, gördüğü rüyayı düşünür.
-Bir gün gerçekten öğretmen olacağım diye kendine bir kez daha söz verir.
"Hayallere dokunmaya kimin gücü yeter?"
sayfa 3
Hayatta tiyatro sahnesiyse demek, son saniyelere kadar umut bitmemeli belki de. Ama ölümden önceki geç kalmışlıkta ne işe yarayacak? yaşayacak birkaç salisen kalmışsa?
"umut" bitip yeniden yeşeren bir ağaç gibi değil de hiç solmayan zeytin ağacı gibi olmalı ki geç kalmadan çiçek açsın. öyleyse bir insanda: Umut" ya vardır ya da yoktur. sadece çiçeklenmeyi bekliyordur. bundan sonra umutlar yeşil kalsın demeyeceğim. çiçek açsın diyeceğim.
Ata kızı
Hayallere dokunmaya kimsenin gücü yetmez
Ata kızı
Hayallere dokunmaya kimin gücü yeter* desem, kimlerin beyninde geçmişin fırtınaları kopup gelir bu güne? Ne hikayeler ne umutlar, yürekçe çağlar tıpkı şelaleler gibi. kim bilir
KARDELEN
Ayşe kendisini zar zor toparlayıp eve gitti ve hemen banyoya attı kendisini ağlaması hiç durmuyor suyla gözyaşı birbirine karışıyordu üzerine yapışan bu pisliği temizlemek istercesine vücudunu adeta derisini yüzercesine keseliyor keseliyordu. aklından geçenler onu mahvediyordu. sessiz ama gök kubbeyi yırtan vaveylasıyla çığlıklar fırtınalar kopuyordu içinde. Ona öğretilenlere bakılırsa artık başkasıyla evlenemezdi; "o pislikle de evlenmem" söylendi, buradan gitmek istiyorum diye düşünüyordu genç kız. içinde tarifsiz bir çaresizlik vardı aklı karmakarışıktı. annesinin sesiyle kendisine gelen Ayşe sessizce hayatına kaldığı yerden devam edecekti. Annesi Meryem hanım: kızım sana ne oluyor bir sürü işimiz var nedir bu halin sen ağladın mı? Ayşe kız haykırmak istedi o an başına gelenleri ama çok korkuyordu, utanıyordu. Nasıl anlatacaktı her türlü zararlı çıkacağının farkındaydı ve sustu...
Hiçbir şeyim yok sana öyle gelmiştir ağlamadım, diyerek günlük işlerini yapmaya koyuldu. Zaten sessiz olan kişiliği iyice karanlık bir kuyuya girercesine daha da derine inmişti. Günler sonra bir akşam vakti amcası ve yengesi oturmaya gelmiştiler, gece ilerledikçe niyetleri de belli olmuştu. Ayşe'yi oğulları Ahmet'e istiyorlardı.
Ayşe'nin dedesi Mustafa ve babası bu teklife sıcak bakmış olumlu konuşmuşlardı. Onlar gittikten sonra genç kızın eli ayağı sanki kesilmişçesine halsiz bitkindi ve titriyordu Ahmet ile evlenmek istemiyordu ondan tiksiniyor midesi bulanıyordu adeta lağım çukuru gibi görüyordu onu.
Başını yastığa koyduğunda başlıyordu Ayşe'nin dünyası orada özgürleşiyor bambaşka bir dünyaya geçiyordu genç kız. Ayşe orada lise öğrencisiydi okulda öğrenenlerinin sevdiği, arkadaşlarının olduğu, öğrenciydi Ayşe. o gün dil öğrenmeye karar verdi mutlu gülümseyen bir yüzle yüreğinde her ne kadar umutsuz acı kaplasa da hayalleriyle rüyaya dalıyordu genç kız.
" Hayallere dokunmaya kimin gücü yeter?"
sayfa 2
O öyle bir güruh ki damardan yakaladın mı düşüncesizliğin ovalarında önüne gelen dolu başakları ezip geçerken, düşünebildiği sahibinin ona buyruğudur ama eğri ama doğru.
Mehmet bey.
Sür güne en gülen sevdalarını tutar belki sam yeliyle dudağından akarken kalbinin odalarında, ya aklın..? fırtınalardan açılmış yolaklarında affedecek mi sürgün sevdayı?.
Ata kızı