Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Varlığım, varlığına armağan olsun !

Yüreğini vermeli insan,
Sıktığı ele, kucakladığı dosta, dokunduğu omuza,
Gülümsediği yüze, baktığı göze, dinlediği söze..

Çünkü verdiğimiz kadar alacağız bu dünyadan.
Yani ektiğimiz kadar biçeceğiz...

Sonra 'hepsi benim' diyebileceğimiz,
Ama sadece yürekten verdiğimiz kadar,
Bir umut ışığı olduğumuz kadar,
Bir gönül dolusu insanlık paylaştığımız kadar..

Ne eksik, ne fazla;
sadece hakettiğimiz kadar..

Nazım Hikmet

Bir vagon penceresinde asılı kaldım,
Hiçbir trene sığmayan gölgesini arıyoRuhum..

SabırSızım, sen nasılsın?

Gönlümün bin güzelliğiyle
İnanıp sevdiğim,
Güzelliğini burada ince ince aratma.
Bir kıyıya, bir gün inen fırtına gibi
Birdenbire bir şeyler bırak.
Bir şeyleri soğut, bir şeyleri yak,
Dağıt bir şeyleri, bir şeyleri kur.
Kendini hiç yokmuşsun gibi aratma.



?si=xXyp8dsYxzYRlhOa

İncir Reçeli filminde bir sahnede, adam elinde bir buket kırmızı gülle eve gelir. Yemek masası hazırdır, banyonun ışığı yanıyordur, kapısı kapalıdır.
Adam, güllerin bir kısmını vazoya koyar, bir kısmının da yapraklarını koparıp yere serper.
Masaya geçer ve heyecanla, yaptığı sürprizin sevdiği kadın üzerindeki etkisini görmeyi bekler...

Gözü kapıdadır, saatler geçer..
Bekler.. Bekler.. Bekler...

Kadının orada olmadığıyla yüzleşmek istemeyen adam, kalkıp bakamaz.
Ve sonra, yıkılan hayalin , kırılan umudun acısını taa içinizde hissedersiniz..
Bu, o derin sızının, yitip gidenin şarkısıdır..


?si=LipnjqJ70KoNajD5

Eylülzedeyim !
Döküldü yemyeşil yapraklarım..

BaharSızım, sen nasılsın?

Kendiniz olun !
Başka hiç kimseye benzemeyen o insan olun. İnsanlar sizden hoşlanmıyorsa, hoşlanmasın. Bütün meyveler elma olmak zorunda değil. Bu hayatı başkası olarak yaşamak fazlasıyla yorucu...

Matt Haig

Ne zaman alıp başımı gitmek istesem, kalmam için sebeptir, umuttur Merhaba/n Can...

Eylüldü.
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.

Eylüldü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.

Eylüldü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..

Dedim ya… Eylüldü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin

Cemal Süreya


?si=y7k64m2cESTssIyN

Şiirde değildi gözüm,
Unutulmanın eşiğindeki en güzel mısradaydı...


?si=DKqfU4qtTbVAOfD_