Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Sindirmek demişken bir başka serzenişe gark oldum.Ne zaman büyüyecek şiirlerim denemelerim ,ne zaman dinecek fırtına.Belli ki ruh bohçasını alıp yola çıkınca olacak.Bilmezmisin oldum demek pişene saygısızlık,hiç pismedimki desen ruhun teslim olurmu.

İlahi aşka dönüpte bir iki deneme becerememişken birde ümmet olamamanın narası koptu şuramda.Şura demenin ne demek olduğunu yeni sindirdim.Bi çare ruhuma merhem ararım ya bu bedene sığmayışımın cereyanında hasta oldum yada bir kul olamamanın acizliğinde....

En derinde koskoca bir boşluk var anlatsam belki iki cümleliktir ..Ama dudaklarımdan çıktıktan sonraki büyuklüğü kontrol edilemeyecek güce sahip.Anlayacak iyi karakter lazım önce ,analiz edicek ,süzgecten geçirip derinliğini ölçücek.Öyle "anladım "diyip "ay bumuydu ya sen bide şunu dinlesen var ya" gibi kalıplara tahammülüm yok.Evet size dar kalıp gelebilir ama belki o kalıp beni bunaltıyor.Bir beden büyüğü bol tam bedeni sıkiyor .Yani o boşluğu bir beden büyütecek duygularım kalmadı.Daraltacak kadar kapasitelide kaale alcak kimsem var.Belkii kaale kelimesinide yanlış yazmışımdır.Üzgünüm bilmiyorum nasıl yazıldıgini.Koca boşluğuma kimseyi çekmeden ayrılayım .İyi geceler antoloji ailem

Affetmek zorunda olmak ile affetmek arasında uçurum farkı var .Anlatmak istesem ağlarım söz yetmediği yerde.Kelimelerim gözyaşlarımdan dökülür. Kalp sıkışmalarımın ahını ahh kim nasıl verecek.Yazarken elim titrer nefesim kesilirde yağmur fırtınaya seslenir "Indir gökleri yere "..Fısıldar şimşek buğz ederim ahım verdiklerime.Toprak nasıl basacak bağrına.Günahıma ben pişmanım dediğimi sen duyma inşallahda ruhumun feryadıyla yan.Kor ateş tutmuş el olsaydın dilin ifrit olmazdı.Ah ki ne ah neden ağlar insan kana kana hepi topu bir "nasılsına".nasılsını(?) diye birde sorarsın "Nasılsın?"
Hangisinde hüngür hüngür ağlar birde onun muhakemesini yapalım mı?Doğarsın ağlatırlar nefesin açılsın diye,evlendirirler ağlatırlar adetrir diye sonra güldürürler hayat boyu huzurlu olsun diye e bu millet böyle niye??


Gece Esti İşte Uymayın Siz Bu Deliye

Rotaya kilitlenmiş giderken narsist kimliklerin engellerine maruz kalıyorum.Hadi atlattık derken toksit ilişki,madur rolü oynayanlar felan filan.Ne yapcam savaşmayıp ,daha dün baş ağrısıyla kıvranıp yatağa kendimi zor atmışken sabah tekrar toksit ilişkinin tuzağı çekiyor kendine.Hani hedef medef kalmamıs ortalıkta ,konfor alanı dışına çıkmadıkça bu narsist ben rotayı hep yenilemek zorundayım.ROTA YENİLENİYOR...

Kime arkadaşım desem sonuna kadar gitmedi.Dostum demek istesem kendimi zarar gören duygularım yüzundendurduruyorum.Ne olacak benim sonum yalnız hissetmiyorum,eksik hissetmiyorum ama merhabalaştıklarımın hiçmi arkadaşın yok demesi beni düşundürmedi degil .Sahi benim arkadaşım varmı.Yaşayışıma bakıyorum evet ya şu ortama girince hiç çekinmiyorum şuraya gidince merhaba diyorum...Merhaba dediğim herkes arkadaşımdır oturup ben demeden kahve içtiğimse dostumdur diyorum.:))))Bunları okuyan herkes arkadaşım mesela burası benim arkadaş ortamım.Ama kim kahce icmek ister meselesini bilemem .Durduk yere ketumlaştım şimdi.Strese soktum kendimi....

İçinizdeki çocuk ne zaman öldü.
Ben onu bile hatırlamıyorum
Yoksa ben vijdanımıda mı öldürdüm
Merhamet neydi,sevmek ilgilenmek neydi
Bir kuşun kanadıyla kanatlanan bir çocukken
Merdivelerin en tepesinden atlayınca supermenken
Bisikleti umarsızca sürüp pat düşunce bile gülenken
Yara bere içinde yüzümü kollarıma silip annem kızar diye eve gitmezken
Acıksam bile akşama kadar sokakta oynarken
Hep büyük mutluluk heycan heves vardı içimde
Şimdiyse gün bitsede akşam olsa yastığıma sarılıp sabaha kadar ağlasam diye saatin akrebine kızıyorum.
Sonra akrebin ne suçu var diye birde ona küfredip dertleniyorum
İnsanı çıkmaza götürdükçe yaramazlaşıyormuş büyüyunce anladım
Sonra o mızıkçı kız huysuz cadoloz bişeye dönüşmüs.
Hiç dedinizmi biz yaptık bizim yüzümüzden öldü içindeki çocuk.
Yüzüne tükürsen yarabbi şükür diyecek insanlardan bekledigimden değil insanlıklarını bi nebze olsun çağırabilirim umuduyla arayışa geçiyorum.
Evet içimdeki çocuk öldü bu yüzden ruhum çocukluğumun kabri oldu ruhsuz yaşarmı beden yaşıyormuş.Siz içinizdeki çocugu kaç yaşında gömdünüz.

Sabah ahest aheste uyandım.Güneş üzerime dogunca günümün de nurdan gecilmesi beklenilmez.Bütün gün bir gözum kapalı eşarbımın ucu kaymış,taktığım çanta ben ne alaka derken;bir ses duyuluyor ve bütün hücrelerime kadar yenileniyorum.Sonra seccademi serip divanda el pençe derken son rekatı kılıp kalkıyorum.O mahmurluk kalkmış buhran sıyrılmış .Şükredip günü tamamlamaya yakın en sevdiğim ders başlıyor , günün yorgunluğunu bir çırpıda süpürüyor.Sonra ne mi oluyor geceye karışıyor okumalarım uykularım kaçıyor o dersin aşkıyla ve kapanış .İste bütün mesele olaya nerden baktığımızla alakalı bir yerden gasvet çökerken diğer yandan gelen sıra bekleyisi bütün bir günü temizleyip sabaha hazırliyor.İyi geceler.....:)

Neden?Sohbetin ilerlediği muhabbetin güzelleştiği noktada kopukluk oluyir.Samiyetsizlik başlıyor,her lafın altında bir ima aranıyor.Ne zaman bu sohbetler muhabbetler uzun soluklu olacak ne zaman insanlar birbiriyle ölesiye arkadaş dost sevgili kalabilecek .Sevgi gösterince neden süreç devam etmez .Aslında basit cevabı ama olmasa ne olurki neden süreklilik olmaz ....

İnsanlar çok acımasız az bir sevgi gösterip bi anda geri çekiliyor oysa sevgi şımartmaz büyutür ,ruhu besler bazen ne olduğunu anlamadan sessizce uzaklaşıp köşeden seyrediyor bazende bıçak gibi kestirip atıyor . Bir köşeye çekilip seyrediyor umarsızca ne halde olduğunu.Biliyor oysaki çocuk ruhunu atamadığını herşeye kanıp koşa koşa arkasından gittiğini.