Yaşarken Unutulmak Şiiri - Mustafa Muho

”Kimse fark etmedi içimde ne zaman öldüğümü.
Çünkü ben çığlık atmayı değil, susmayı öğrendim.
Her "iyiyim" deyişim,
Bir mezar taşı daha dikti ruhuma.
Beni zaman öldürmedi,
En çok da umutlarım öldürdü.
Beklediğim kapılar açılmadı,
Sevdiğim gözler bana hiç dönmedi.
Gece olunca aynaya bakıyorum;
Yüzüm aynı, ama içimde yaşayan biri kalmamış.
Kalbim hâlâ atıyor belki,
Ama her atış biraz daha eksiliyor.
Bir gün gerçekten ölürsem,
Kimse "neden?" diye sormasın.
Çünkü insan bir günde ölmez;
Her hayal kırıklığında biraz daha toprağa karışır.
Ve en acısı da şu:
Beni hayata küstüren ölüm değildi...
Yaşarken unutulmuş olmaktı.