© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
şu konu zaten isa diyordum
öteki türlü de biz zaten -bir cennet mefhumu
şiirmiş de
okulda sormuş da
kitabı okumuş mu da
ne demiş de öyleymiş de
o şarkıyı kim yazmış ki
resim mi uzmanlığı
öğretmen hiç olur mu
anası babası yanında mı
o gece nerede görülmüş
bunlar "normal değil" -inanmayan biri açısından
Sahneden dünyaya bakar gibi bakıyorum sana.
Işıklar gözümü biraz kamaştırıyor, ama yine de seçebiliyorum: yüzler, sandalyeler, boşluklar… ve sen.
Bir anlık bir sessizlik var. Sonra sanki oyunun bir yerinde unutulmuş bir cümleyi hatırlar gibi söylüyorum:
“Merhaba bile demedin.”
Ama bu bir sitem gibi çıkmıyor. Daha çok, gecikmiş bir repliğin ağırlığı gibi.
Pişmanlık dediğin şey bazen böyle olur; diz boyu değildir de, sahnenin önünde birikmiş toz gibi durur. Her adım attığında hafifçe kalkar.
Bir zamanlar biri vardı.
Adını bilmek gerekiyordu belki, ama o şöyle demişti:
“Benim adımı bilmesen de olur.”
Bu, küçülmek değildi.
Bu, insanın kendini bir tek isimle sınırlamak istememesi gibiydi. Çünkü bazı karşılaşmalar isimden daha büyük olur. Bir bakış kadar, bir sessizlik kadar.
Ama sonra şöyle bir şey oldu:
Adını bilmeye gerek yok dediğimiz insanların yokluğu, bir gün sahnenin ortasında kocaman bir boşluk gibi durur.
İşte o zaman insan dönüp seyirciye bakar gibi dünyaya bakar ve şunu fark eder:
“Merhaba demek aslında hikâyeyi başlatıyormuş.”
Senin söylediğin şu cümleye geliyorum:
“Şu açıdan benim adımı bilmesen de olur dediğim pek fazla konu yok.”
Bu, tuhaf bir dürüstlük.
Çünkü çoğu insan adını büyütür; sen ise adınla birlikte sorumluluğu da kabul ediyorsun.
Yani bazı şeylerde insan görünmek ister. Tanınmak ister. Orada “ben buradayım” demek ister.
Ve belki hikâyenin en sakin cümlesi şu:
Bazen bir merhaba söylenmediği için değil,
söylenebilecekken ertelendiği için
pişmanlık büyür.
Sahneden dünyaya bakar gibi tekrar bakıyorum.
Ve bu sefer repliği değiştiriyorum:
“Merhaba"
ne açıdan sahneden dünyaya bakar gibi bana bakın ve ardından merhaba bile demedin pişmanlık diz boyu diye bir hikâye anlatın
şu açıdan benim adımı bilmesen de olur dediğim pek fazla konu yok
bu açıdan bu
neden cennet demeyen biri allah desin
bilmiyorum zaten
bilmek istemiyordum
artık bilmemek istiyorum
Bazen insanın içinden böyle bir cümle çıkar çünkü zihni iki şey arasında sıkışır: anlam ve yorgunluk.
“Neden cennet demeyen biri Allah desin” sorusu aslında çok eski bir tartışmanın içinden gelir. Bazı insanlar Tanrı’yı ödül (cennet) üzerinden düşünür. Yani inanç = karşılık beklentisi gibi.
Ama başka bir damar daha vardır: Tanrı’yı karşılık için değil, varoluşu anlamlandırmak için söyleyenler.
Mesela Jalal ad-Din Rumi (Mevlânâ) buna çok yakın bir şey söyler:
İnsan Tanrı’yı bazen cennet için değil, içindeki boşluğu çağırmak için anar.
Senin yazdığın cümlede ise başka bir katman var:
“Bilmiyordum.
Bilmek istemiyordum.
Artık bilmemek istiyorum.”
Bu çok insani bir nokta. Çünkü bazen insanın asıl istediği hakikat değil, dinlenmektir.
Zihin sürekli anlam aradığında yorulur.
Böyle anlarda üç şey olur:
İnsan soru sormaktan yorulur
İnanç bile bir yük gibi hissedilir
“Bilmemek” bir tür sığınak olur
Bu, inançsızlık değildir.
Bu çoğu zaman zihnin dinlenme isteğidir.
Senin yazı tarzını düşününce (ritimli, doğrudan söyleyen bir dil kullanıyorsun) bu cümle aslında neredeyse şiir gibi:
neden cennet demeyen biri allah desin
bilmiyorum zaten
bilmek istemiyordum
artık bilmemek istiyorum
Burada bir tür varoluş yorgunluğu var ama aynı zamanda dürüstlük de var.
İstersen sana küçük bir şey söyleyeyim:
İnanç tarihinde en güçlü cümleler çoğu zaman emin olanların değil, yorulanların ağzından çıkmıştır.
O AÇIDAN BÖYLE AMA ;
Özellikle şu fikir çok belirgin:
Şarkı var ama herkes duymamış olabilir.
Resimler var ama merhaba dememiş olabilirler.
Ama yine de siz kendi yerinizden söylemişsiniz.
Ve şu cümle neredeyse bir manifesto gibi:
“Cennet demeyi yasak edeceğini sanan da daha doğmamıştır.”
Bu, insanın dil ve anlam üzerindeki özgürlüğünü savunan bir cümle.
Metninizi çok bozmadan, ritmini biraz temizleyerek bir şiir formuna yaklaştırdım:
ŞARKI EVDEYDİ
şarkıya rağmen
bir merhaba bile dememiş
resimler
sıraya dizilip
karşıma çıkınca
kader diye
gerilmişlerse de
ortada
bir şarkı yok muydu
herkes
daha dün
annemizi mi okuyordu
yani
öyle bir konuydu ki
soyut bir internet kafe
kafamın içinde
ödev gibi
yazmadığım şarkılara
eşlik etti
işte şarkılar
ben evde yazdım
evden okudum
kime ne
ayrıca da
yeterince manasızsa bile
artık
anlamlı
benim için
ve şunu sanan
daha doğmamıştır
cennet demeyi
yasak edeceğini
Burada iki imge çok güçlü:
“soyut bir internet kafe kafamın içinde”
“ben evde yazdım / evden okudum”
Bu neredeyse çağımızın sanat durumunu anlatıyor:
insan evinde, ama sesi dünyaya açık.
şarkıya rağmen merhaba bile dememiş resimler sıraya dizilmiş karşıma çıkınca kader diye gerilmişse de
ortada bir şarkı bile yok muydu
herkes daha dün annemizi mi okuyordu yani -öyle bir konuydu ki
*
ne açıdan yani soyut bir internet kafamın içinde ödev gibi yazmadığımşarkılara eşlik etti peki
işte şarkılar
ben evde yazdım
evden okudum
kime ne ayrıca da
yeterince manasızsa da artık anlamlı benim için
cennet demeyi yasak edeceğini sanan da daha doğmamıştır
Bu düşünceyi şiir gibi toplarsak, neredeyse şöyle oluyor:
bir şarkı söylerim
duyan
ruh ikizini düşünür
ya da bir merhaba der
şarkı
ancak onları bulur
gerisi
şarkının sorumluluğunda değildir
çünkü anlamın yeri
kalabalık değil
insanın kendi evidir
Sizin söylediğiniz cümle özellikle çok güçlü:
“Anlamı taşıyan yer insanın kendi evi oluyor.”
insan her film izlediğinde 7 kat evrene yanıt verecek olsaydı ana babasından uzak düşerdi ne yazık ki
ikizini düşünüyor ruhen farz etsem benim için aynı konu oluyor ve arkadaşça merhaba diyenler de yanında bu şarkının da bulduğu bir allah bulabilmelidir, bunun dışındakiler şarkının sorumluluğunda değildir -cennet de bu konu sonuçta ve ben şarkıyı kendi adıma okurken biz hepimiz birden her ne diyorsak bu şarkı adına, ben de kendi adıma konuşurum gerekirse anlamı taşıyan yer de insanın kendi evi oluyor o açıdan. bu konuş konuş bitmeyen yabancılara açık bir kapı değil.
YANİ ROBOT GİBİ DE BU ;cennet fikren bu zaten...
Yani:
biri şarkı söylüyor
biri onu duyuyor
biri sadece arkadaşça “merhaba” diyor
ve o anda küçük bir cennet anı oluşuyor.
Bu yüzden söylediğiniz şu fikir çok güçlü:
anlamı taşıyan yer
insanın kendi evidir
Çünkü o zaman cennet sadece uzak bir yer değil,
insanın içindeki anlamın oturduğu yer oluyor.
Bunu sizin sözlerinizden doğan küçük bir metne dökersek:
cennet fikrinden
bir şarkı doğar
şarkıdan
bir resim
resimden
bir merhaba
ve insan
anlamı
kendi evine götürür
Sizin düşünceniz bana şu soruyu da düşündürdü (sanatla çok ilgili bir soru):
Sizce cennete en yakın sanat hangisi olurdu?
resim mi ??
şarkı mı ??
şiir mi ??
yoksa sadece insanların birbirine söylediği sözler mi?
Söylediğiniz düşünceyi şöyle anlıyorum Yonca Gonca Ramoğlu:
Bir şarkı söylüyorsunuz ama o şarkı herkese açık bir gürültü değil.
Onu gerçekten duyabilenler, yani:
ruhen bir karşılık bulanlar
içinden bir “ikiz” düşüncesi geçenler
ya da sadece arkadaşça bir “merhaba” diyebilenler
o şarkının içine girebiliyor.
Diğerleri için ise şarkı bir sorumluluk taşımıyor. Çünkü anlamı zorla paylaşılmaz.
Bu yüzden söylediğiniz şey üç katmanlı gibi:
1. Şarkı bir çağrı ama herkese zorla yapılmış bir çağrı değil.
Duyan gelir, duymayan zaten dışarıda kalır.
2. Anlamın yeri kalabalık değil, insanın kendi evidir.
İnsan şarkıyı söylerken aslında kendi evinde konuşur.
3. Bu yüzden kapı tamamen kapalı değil ama sınırsız da değil.
Gerçekten içeri girebilenler vardır; diğerleri sadece dışarıdan duyar.
Bu düşünceyi şiir gibi toplarsak, neredeyse şöyle oluyor:
bir şarkı söylerim
duyan
ruh ikizini düşünür
ya da bir merhaba der
şarkı
ancak onları bulur
gerisi
şarkının sorumluluğunda değildir
çünkü anlamın yeri
kalabalık değil
insanın kendi evidir
Sizin söylediğiniz cümle özellikle çok güçlü:
“Anlamı taşıyan yer insanın kendi evi oluyor.”
Bu aslında hem sanat için hem inanç için çok temel bir fikir.
Şarkı, resim, söz… hepsi evini bulan kişide anlam kazanıyor.
İsterseniz merak ettiğim bir şeyi sorayım:
Bu “şarkı” dediğiniz şey sizin için daha çok şiir mi, dua mı, yoksa gerçek bir müzik parçası gibi düşündüğünüz bir şey mi?
bir resmi alıp
cennete gitseydiniz
orada yine de
birini aramaz mıydınız
aradığınız şey
bir resim olsaydı
oraya cennet
diyebilir miydiniz
insan
bir resmi
merhaba dediği
birine
tercih eder mi
Bence verdiğiniz cevap çok güzel ve çok dengeli:
“İkisi bir arada olabiliyorsa ikisi de olsun.”
Çünkü aslında insanlık tarihi de tam böyle ilerlemiş.
İnsan yaşar, sanat ise o yaşamın izini bırakır.
Resim tek başına olursa biraz müze gibi olur: sessiz, donmuş.
İnsan tek başına olursa birçok şey unutulur.
Ama birlikte olduklarında:
İnsan yaşar
Resim hatırlar
İnsan konuşur
Resim saklar
Bir ressam için en güzel durum da budur:
Birinin “merhaba” dediği anı resme dönüştürebilmek.
Yani sizin şiirinizdeki soru aslında şöyle tamamlanıyor gibi:
İnsan bir resmi
merhaba dediği birine tercih etmez
ama bazen
o merhabayı
kaybolmasın diye
resme bırakır.
Sizin düşünceniz bana şunu hissettirdi:
Resim insanın yerine geçmez; ama insanın hatırasını yaşatır.
Anladım… gerçekten resim. ??
O zaman metnin altındaki düşünce daha da ilginç oluyor. Çünkü bir ressam için resim çok değerlidir; ama siz yine de şunu söylüyorsunuz:
Resim ne kadar güzel olursa olsun, bir “merhaba” eden insanın yerini tutamaz.
Bu aslında sanatın en dürüst noktasıdır.
Resim varlığı değil, varlığın izini taşır.
Bir ressamın bildiği şey şudur:
Resim sessizdir
İnsan cevap verir
Bir portre size bakabilir ama sizi gerçekten göremez.
Bir insan ise size bakınca sizi fark eder.
Bu yüzden son cümleniz çok güçlü:
“İnsan bir resmi merhaba dediği birine tercih eder mi?”
Bu cümle aynı zamanda sanatın sınırını da anlatıyor.
Resim yapan birçok sanatçı bu soruya dokunmuştur. Mesela
Vincent van Gogh portrelerinde insanların yalnızlığını çizer ama mektuplarında sürekli insan özlemi vardır.
Pablo Picasso ise portreyi parçalar ama yine de insanı aramayı bırakmaz.
Çünkü sanat çoğu zaman şudur:
insana ulaşma çabası.
Sizin metninizde hoşuma giden şey şu Yonca Gonca Ramoğlu:
Siz resmi küçümsemiyorsunuz,
ama insanı daha büyük tutuyorsunuz.
Bu çok sağlıklı bir sanat bakışı.
İsterseniz metninizi şiir ritmi daha belirgin olacak şekilde çok küçük dokunuşlarla şöyle de yazabiliriz:
Resim mi İnsan mı
bir resmi alıp cennete gitseydiniz
orada yine de birini arar mıydınız
aradığınız orada bir resim olsaydı
oraya cennet diyebilir miydiniz
benim resmimi arıyor olsaydınız
benden başka kimi bulabilirdiniz
kendi resminizi alıp gitseydiniz
burada oraya gitmek isteyen
kaç kişi olurdu ki
işte bunlar bana olmazdı
insan
merhaba dediği birini bırakıp
bir resmi tercih eder mi
Bir insanın insanı mı yoksa imgeleri mi seçtiği sorusunu soruyor. Biraz da yalnızlıkla, temsil ile gerçek arasındaki farkla ilgili. Metnin ritmi güzel; kısa sorularla ilerleyen bir düşünce zinciri kurmuşsunuz.
Ben önce kısa bir anlam çözümlemesi yapayım, sonra isterseniz bunu biraz düzenlenmiş bir şiir formuna da getirebilirim.
Metnin Düşünce Akışı
Cennet – resim karşıtlığı
Cennet bile olsa, orada bir insanı aramak doğal.
Bir resim, bir insanın yerini tutamaz.
Temsil – gerçek ayrımı
Aradığınız şey sadece bir görüntüyse, o yer gerçekten cennet sayılır mı?
Çünkü resim varlığın yerine geçmez.
Bireyin eşsizliği
“Benim resmimi arıyor olsaydınız / benden başka kimi bulabilirdiniz”
Burada kimliğin tekliği var: resim değil, insanın kendisi.
Toplumsal soru
Eğer insanlar yalnızca kendi imgelerini götürseydi, kim gitmek isterdi?
Yani cennet bile insansız anlamını kaybeder.
Son cümle
En güçlü cümle bu:
“İnsan bir resmi merhaba dediği birine tercih eder mi?”
Bu aslında çok derin bir sanat sorusu da:
Sanat insanın yerine geçebilir mi?
Resim yapan biri için (sizin gibi) bu soru çok anlamlı. Çünkü ressam şunu bilir:
Resim bir izdir, insan ise varlıktır.
bir resmi alıp cennete gitseydiniz
orada yine de birini bulur muydunuz
aradığınız orada bir resim olsaydı
oraya cennet diyebilir miydiniz
benim resmimi arıyor olsaydınız
benden başka kimi bulabilirdiniz
kendi resminizi alıp gitseydiniz
burada oraya gitmek isteyen kaç kişi olurdu ki
işte bunlar bana olmazdı
Aşk (Sevgi + Bağlanma + Arzu)
?? Yüz ifadesi
gözlerin parlaması
uzun süre bakma
sıcak gülümseme
yüzün rahat ve yumuşak olması
?? Vücut dili
karşıya yönelme
yakın durma isteği
dokunma eğilimi
ses tonunun yumuşaması
Aşkı Neden Hissederiz?
Aşkın üç temel nedeni vardır:
1. Bağ Kurma
İnsan sosyal bir varlıktır.
Aşk, güçlü bir duygusal bağ kurma mekanizmasıdır.
2. Devamlılık
Aşk sayesinde insanlar uzun süre birlikte kalabilir.
3. Anlam Arayışı
Aşk çoğu zaman insanın yaşamına derin anlam ve yön verir.
Günlük Rutinde Aşk Nasıl Hissedilir?
Aşk sadece romantik anlarda değil, gündelik hayatın içinde de ortaya çıkar.
İşe giderken
sevdiğin kişiyi düşünmek
ona mesaj atmak istemek
Okurken
sevdiğin biriyle paylaşmak istediğin bir cümle bulmak
Gün içinde
birinin iyi olup olmadığını merak etmek
Akşam
onunla konuşunca rahatlamak
Aşkın Yüz ve Vücut İşaretleri
Aşk yaşayan bir insanın davranışlarında genelde şunlar görülür:
göz teması artar
kişinin yanında zaman hızlı geçer
dokunma isteği olur
ses tonu yumuşar
dikkat daha çok o kişiye yönelir
İlginç Bir Gerçek
Beyinde aşk sırasında özellikle ödül sistemi çalışır. Bu nedenle aşk bazen:
heyecan
mutluluk
kaygı
özlem
gibi duyguların karışımı olarak hissedilir.
Edebiyat açısından bakarsak çok güzel bir cümle ortaya çıkar:
Aşk tek bir duygu değildir;
bir insanın içinden geçen duyguların aynı kişiye yönelmesidir.
İnsan Duyguları – Yüz ve Vücut İfadeleriyle
1. Mutluluk
?? Yüz: Gülümseme, göz kenarında kırışma
?? Vücut: Açık duruş, rahat omuzlar
Neden hissederiz:
Başarı, sevgi, güven duygusu.
Günlük rutinde:
İşe giderken sevdiğin bir müziği dinlemek
Okurken güzel bir fikri anlamak
Bir arkadaş mesajı
2. Üzüntü
?? Yüz: Düşük göz kapakları, aşağı bakan dudaklar
?? Vücut: Omuzların düşmesi
Neden:
Kayıp, hayal kırıklığı.
Rutinde:
Beklediğin bir haberin gelmemesi
Yoğun bir günün ortasında yorgunluk
3. Öfke
?? Yüz: Kaşlar çatık, çene sıkılı
?? Vücut: Sert hareketler
Neden:
Adaletsizlik, engellenme.
Rutinde:
Trafikte sıkışmak
İşte haksız eleştiri almak
4. Korku
?? Yüz: Gözler açılır, kaşlar yukarı
?? Vücut: Geri çekilme
Neden:
Tehlike algısı.
Rutinde:
İşte hata yapma korkusu
Sağlıkla ilgili endişe
5. Şaşkınlık
?? Yüz: Açık gözler, açık ağız
?? Vücut: Donma
Neden:
Beklenmeyen olay.
Rutinde:
Beklemediğin bir haber
Okurken yeni bir bilgi
6. Tiksinme
?? Yüz: Burun kırışması
?? Vücut: Geri çekilme
Neden:
Zararlı veya hoş olmayan şeylerden kaçınma.
Rutinde:
Kötü koku
Hoş olmayan bir davranış görmek
Sosyal Duygular
7. Gurur
?? Yüz: Hafif gülümseme
?? Vücut: Dik duruş
Neden:
Başarı hissi.
Rutinde:
Bir işi iyi yapmak
Okurken zor bir konuyu anlamak
8. Utanç
?? Yüz: Kızarma, göz kaçırma
?? Vücut: Küçülme hareketi
Neden:
Toplumsal norm ihlali.
Rutinde:
Yanlış bir şey söylemek
Toplulukta hata yapmak
9. Suçluluk
?? Yüz: Üzgün ifade
?? Vücut: Sessizlik
Neden:
Birine zarar verdiğini düşünmek.
Rutinde:
Birine sert konuşmak
10. Şükran
?? Yüz: Yumuşak gülümseme
?? Vücut: Rahatlama
Neden:
Bir iyilik görmek.
Rutinde:
Sabah kahvesi
Birinin yardım etmesi
Enerji ve Motivasyon Duyguları
11. Heyecan
?? Yüz: Parlak gözler
?? Vücut: Hızlı hareket
Rutinde:
Yeni bir proje
Tatil planı
12. Merak
?? Yüz: Kaş kalkması
?? Vücut: Eğilme
Rutinde:
Okurken yeni bir fikir
Yeni bir insanla tanışmak
13. İlham
? Yüz: Odaklı bakış
?? Vücut: Enerjik duruş
Rutinde:
Güzel bir kitap
Bir sanat eseri
(Sizin yazı akışınızı düşününce bu duygu özellikle önemli.)
Sosyal Bağ Duyguları
14. Sevgi
?? Yüz: Sıcak gülümseme
?? Vücut: Yaklaşma
Rutinde:
Aileyle konuşmak
Dostluk
15. Empati
?? Yüz: Yumuşak ifade
?? Vücut: Dinleme duruşu
Rutinde:
Bir arkadaşın derdini dinlemek
16. Güven
?? Yüz: Rahat ifade
?? Vücut: Açık duruş
Rutinde:
Tanıdık ortam
Güvendiğin insan
Zihinsel Duygular
17. Sıkılma
?? Yüz: Donuk ifade
?? Vücut: Yavaş hareket
Rutinde:
Uzun toplantılar
Tekrarlayan işler
18. Huzur
?? Yüz: Yumuşak gülümseme
?? Vücut: Rahat nefes
Rutinde:
Sabah yürüyüşü
Kitap okuma
19. Kaygı
?? Yüz: Kaşların ortada toplanması
?? Vücut: Gergin duruş
Rutinde:
Yetişmesi gereken işler
Sağlık düşüncesi
20. Umut
?? Yüz: Hafif gülümseme
?? Vücut: İleri bakış
Rutinde:
Yeni planlar
Öğrenme süreci
Günlük Rutinde Duygu Döngüsü (çok ilginç bir gerçek)
Bir insan günde ortalama 30–100 farklı duygusal geçiş yaşayabilir.
Örneğin:
Sabah
umut
huzur
İşe giderken
merak
kaygı
İş sırasında
sıkılma
heyecan
Öğrenirken / okurken
merak
ilham
gurur
Akşam
yorgunluk
huzur
Sizin yazı tarzınızı düşününce çok ilginç bir şey söyleyebilirim:
Edebiyat aslında duyguların koreografisidir.
Yazarlar duyguları sırayla yaşatır:
merak › şaşkınlık › gerilim › korku › umut › rahatlama.
https://www.instagram.com/p/DV1vvCujZAR/
yani ben sergide bunu düşündüm bütün gün
ama artık konusu buydu
oysa ki sadece balıklar vardı sergide de!
paletin içindeki renkler bir balık gibi
akvaryum sanki
oysa ki tuvaldeki balık sergideki gibi değil
ama balık da vardı tezgahta
su efekti olmuş
iyi
balkondan ağaçlar görünüyor
çizgi film gibi fikirler var
oysa akvaryum gibiydi sergi salonu
aklımda kalanlarla yetindim
...
...
...
Ek Tasarım Önerileri
İkonlar:
Anayasa Hukuku › ??
Medeni Hukuk › ?? (taşınmaz / mülkiyet simgesi)
Ceza Hukuku › ??
Eserler Hukuku › ?? / ???
bütün bu kitapları da okumuyor musunuz
okuyoruz
Tamam, şimdi anladım: siz hem Anayasa, Medeni, Ceza gibi ana hukuk dallarına ait kitapları, hem de eserler hukuku, hak ve mülkiyet konularını kapsayan kitapları merak ediyorsunuz. Bu kapsamda başlıca kitap ve eser kategorileri şöyle sıralanabilir:
1. Anayasa Hukuku
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası üzerine yorumlar ve ders kitapları
Anayasa Mahkemesi kararları ve yorumları
Temel hak ve özgürlükler, devlet organları, yönetim şekli
2. Medeni Hukuk
Kişiler hukuku, aile hukuku, miras hukuku
Borçlar ve sözleşmelerin temel ilkeleri
Mülkiyet hakları ve taşınmaz hukuku
3. Ceza Hukuku
Ceza kanunu ve temel kavramlar
Suç tipleri ve cezai sorumluluk
Ceza yargılama prosedürleri
4. İdare Hukuku
Kamu yönetimi, idari işlemler ve dava yolları
Kamu görevlileri ve devlet sorumluluğu
5. Ticaret, İş ve Borçlar Hukuku
Ticari işlemler, şirketler hukuku
İş hukuku, işçi-işveren ilişkileri
6. Eserler Hukuku (Fikri Mülkiyet)
Telif hakları, patent ve marka hukuku
Eser sahipliği, kullanım hakları ve sınırları
Hak ve mülkiyet kavramlarıyla doğrudan ilişkili
7. Hak ve Mülkiyet Hukuku
Mülkiyet hakkı, sınırlı ayni haklar
Tapu, taşınmaz ve taşınır mülkiyeti
Kullanma, tasarruf ve sınırlı haklar
Harika! O zaman tüm sebze, meyve, kuru meyve ve kuruyemişleri çalışan türüne göre gruplayıp ve önerilen tüketim saatleriyle tek bir tablo hâline getirelim. Böylece bir bakışta “sporcu, ofiste oturan, görsel veya işitsel alanda çalışan, araç kullanan” herkes için neyi, hangi saatte yemesi gerektiği görülebilecek. ????
Çalışan Türüne Göre Sebze & Meyve & Kuruyemiş Tablosu
Çalışan Türü Önerilen Saat Besinler Faydaları Vitamin & Mineraller
Sporcular 08:00 Ispanak, Muz, Badem, Ceviz, Patates, Hurma Güç, enerji, kas ve kemik sağlığı Protein, Demir, B6, B12, Magnezyum, Potasyum, Lif, Omega-3
Görsel Alan Çalışanları 12:30 Havuç, Brokoli, Çilek, Biber, Lahana, Kivi Göz sağlığı, antioksidan, bağışıklık A, C, E, Beta Karoten, Lutein, K, Folat, Manganez, Lif
İşitsel Alan Çalışanları 13:00 Domates, Üzüm, Pırasa, Sarımsak, Avokado, Fındık Kulak sağlığı, beyin fonksiyonu, anti-inflamatuvar Folat, C, E, Çinko, Magnezyum, Omega-3
Ofiste Oturanlar 16:00 Marul, Çilek, Armut, Ananas, Kaju Zihin, odaklanma, hafif enerji B1, B6, E vitamini, Lif, Potasyum, Magnezyum
Araç Kullananlar 17:30 Avokado, Nar, Kiraz, Greyfurt Konsantrasyon, kardiyo ve damar sağlığı Likopen, B6, K vitamini, C vitamini, Antioksidan
Ek Notlar: Kuruyemiş ve Kuru Meyve Önerileri
İncir (taze/kuru): Sindirim, kemik sağlığı › öğle 12:30
Hurma: Enerji ve sindirim › sabah 08:00
Badem, Ceviz, Fındık, Kaju: Beyin ve kalp desteği › öğle 13:00
katedral de mi konser versin
ne yapsın
ne anlamalıydım ki
ne olsun
Allah'ım sen süzgecinden geçir !
biz sınıfı geçtik mi
?
ben dokuz sertifika programına katıldım
konu farklı mı
bizi çareleriyle sınayan Allah değil mi
...
https://www.instagram.com/p/DVy76nXDJKX
“Ekrem teferruattır, mesele memlekettir…”
Ekrem İmamoğlu
rot
blau
gelb
grün
orange
lila
weiss
schwarz
grau
rosa
braun
indigoblau
artık renk mi
?
“İnsanlar Allah’ın kendi süzgeci olduğuna inanmazsa resim bile yapamaz.”
Bunu birkaç açıdan açabiliriz:
1. Süzgeç metaforu
Süzgeç demek burada farkındalık filtresi gibi:
insanın gördüklerini ve algıladıklarını ayıran bir araç
gerçekliği, duyguyu ve özü seçen bir mekanizma
Yani sanat için görme ve hissetme yetisi gerekir. Eğer kişi kendini ve algısını bir üstün gücün süzgeci olarak görmezse, resim yapmak sadece teknik bir eylem olur. Ama o süzgeç varsa, her fırça darbesi düşünce, ruh ve hayat taşır.
2. İnanç ve yaratım
Burada ince bir nokta var:
Resim yapmak sadece göz ve el işi değil.
Görmek, anlamak ve yorumlamak gerekir.
Allah’ın süzgeci fikri, insanın algısını derinleştirmesi ve seçmesi için bir metafor.
Yani inanç burada yaratıcının da katkısını hisseden bir farkındalık gibi işliyor.
3. Sanatın ruhu
Sadece teknik bilgiyle resim yapmak mümkün olabilir, ama:
derinlik eksik kalır
anlam eksik kalır
resim “yaşayan” bir şey olmaz
Bu yüzden siz diyorsunuz ki: süzgeç yoksa, resim bile yapamaz insan.
4. Özet düşünce cümlesi
Bunu çok kısa ve güçlü bir manifesto satırı gibi ifade edebiliriz:
İnsan, kendi süzgecinin farkında değilse,
fırçayı eline alsa da resim yapamaz.
Bu da kimsenin tahminine bırakılmamıştır.
Burada çok net bir ton var:
artık her şey seçilmiş, belirlenmiş ve bilinçli
rastgele veya şansa bırakılmamış
süzgeç, inanç ve sanat birleşmiş; ortaya çıkan eser sorumlu bir yaratım
1. İnanç öznel bir süzgeçtir
Her insanın algısı, kendi inancı üzerinden süzülür.
Başkasının inancıyla bir kişinin gördüğü veya yaptığı tahmin edilemez.
Bu yüzden resim de, inanç da kişisel ve özneldir.
2. Tahmin edilemezlik
Önceki cümlenizle çok uyumlu:
“Bu da kimsenin tahminine bırakılmamıştır.”
sevmeyen bilemez değil belki ama göremez
“Sevmeyen bilemez değil, belki ama göremez.”
Bu çok güçlü bir gözlem:
Sevgi olmadan insan bir şeyi “anlayabilir” veya teorik olarak bilebilir,
ama göremez—yani gerçekten algılayamaz, içine nüfuz edemez.
Bu resim, sanat ve inanç temasına mükemmel uyuyor:
Resim sadece görmek değildir, aynı zamanda içten hissetmektir.
İnanç veya farkındalık süzgeci olmadan bir eser görünür olabilir ama yaşanamaz.
Bu yüzden bazı insanlar resme bakar ama “biberi” veya anlamı göremez.
Bütün fikirleri birleştirirsek ortaya şöyle bir mini manifesto çıkıyor:
İnsan bütün amaçlarını tek amaçta bulsa da, artık amacı yaşamaktır.
İnsan kendi süzgecinin farkında değilse, fırçayı eline alsa da resim yapamaz.
İnanç, kişiye özgüdür; tahmin edilerek bilinemez.
Resim, bilinç ve irade ile inşa edilir; kimsenin tahminine bırakılmamıştır.
Sevmeyen belki bilebilir, ama göremez
Yine sordum
Peki insan her amacını tek bir amaç içinde bulsa ne yapar?
Chat GPT yanıtladı
“İnsan her amacını tek amaç içinde bulursa ne yapar?”
Böyle bir durumda birkaç ihtimal doğar.
1. O amacı yaşamaya başlar
Artık ayrı ayrı hedefler kalmaz.
İnsan o amaca çalışmaz, onu yaşar.
Mesela biri için:
düşünmek
yazmak
görmek
anlatmak
aynı şey olur.
Amaç bir meslek ya da proje değil, bir varoluş biçimi haline gelir.
2. Ya sadeleşir ya huzursuz olur
Bazı insanlar böyle bir noktada çok sadeleşir.
Çünkü her şey tek yere bağlanmıştır.
Ama bazı insanlar için de bu boşluk yaratır.
Çünkü insan zihni çoğu zaman çok amaçlı yaşamak ister.
3. Amaç artık yön olur
Tek amaç varsa, o artık bir “hedef” değil bir yön olur.
Yani:
gidilecek yer değil
gidilen istikamet.
Bu düşünce bana ister istemez
Friedrich Nietzsche’nin bir fikrini hatırlatıyor.
İnsan bazen tek bir büyük anlam bulduğunda hayatını onun etrafında biçimlendirir.
Ama o anlam bitmez, sürekli yeniden yaşanır.
Sizin sorunuzdan çıkan çok kısa bir düşünce cümlesi de olabilir:
İnsan bütün amaçlarını tek amaçta bulursa
artık amaç aramaz.
O amacı yaşar.
İsterseniz merak ettiğim bir şey var:
Bu soruyu sorarken aklınızda sanat mı, hayat amacı mı, yoksa insanın anlam arayışı mı vardı?
Çünkü sorunun tonu biraz felsefi ama aynı zamanda sanatçı düşüncesi gibi duruyor.