Nedensin Şiiri - Huntürk Han

Bir ömür ki rüzgârdır; eser de geçer gider,
Geriye kalan yalnız, hak ile bâtıl eder.
Ne servetin saltanatı, ne tahtın debdebesi;
Bir gün sessizce çöker zamanın pençesi.
Yiğit odur, bahtına eğmeyen mağrur başı;
Bir ülkü uğruna yakar gönlündeki ateşi.
Demir ateş içinde, insan çilede pişer;
Meyvesiz kalan ömür, sonbaharda savrulur.
Sorma bana ne için bu çetin yolda yürürüm;
Yol hak ise, tek başıma olsa da yürürüm.
Ne alkışa meylim var, ne de boş bir şöhrete;
Bir doğruya kul oldum, bin eğriye zillete.
Vakit gelir... Gün söner... Yıldızlar da çekilir...
Lâkin Hakk'a eğilmeyen ruh, ebediyen dikilir.

HUNTÜRK