Cemal Süreya’nın Sevda Sözleri’ni okurken
Mavi gömlekli çocuk adam’a dökülenler
Başlamayan şiirin başlığı olmazmış!
Bir oğlan çocuğu küskün
Bir ağacın dibine oturmuş
Bazen olur öyle
Her şeyden, herkesten el etek çekersin
Kaçmak mıdır, uzaklaşmak mı?
Bazen olur öyle
Öyle bi olur ki
Bazı anılar kirlenmiyor
Kirletilemiyor da
Hani ne yaşanmış olsa da
Hatta yaşarken güzel sayıp da
Verdiği zarar, sonradan anlaşılsa da
Yaşatanın rengi, niyeti artık görünür olmuş olsa da
Sanki birini bekledim de
gelmeyince kalkıp gitmişim gibi
atıldım ileri
Sanki bir şey arıyormuşum da
bulamamışım gibi
dönüyordum geri
Ne diyorduk çocukken?
“Dön baba dönelim
Hadi eve gidelim” mi?
Ev neresi?
Ben nereye gidiyorum?
Ben.. Nereye dönüyorum?
Yazarım divit ile
Görünmez kelâmımı
Söyleyemem dil ile
Bu aşkın meramını
Duysa anlamaz
Dinlese işitir
Yüklediğimiz anlamlar
Hayattaki an’lar
Duygu dediğimiz oluşumlar
İçeri açılan kapılar
Dışarı açılan kapılar
Cevaplar
Bu kıyıdan üçüncü kez geçiyorum
Neden her yaz yolumu düşürdüm bilmiyorum
İlk kez geçtiğimde nerdeydim, şimdi nerdeyim
Hüznüm vardı
Hatta kederim
Konuşmak istemiyorum ki ben
Dert, insana anlatılmaz.
Ben bundan geçtim.
Oraları geçtim ben.
Ama ne yalan söyleyeyim
Bakıyorum bazen
Ocağına ateş düşmeyen bilmez elbet
Ölüm, ne amansız acı
Şimdi bazı çocuklar babasız mı kaldı?
Şimdi analar evlat acısıyla mı yandı?
Ölümün ölenle işi yok elbet
Ölümün işi kalanla
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!