Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Bilinmezliğin üzeri o denli kalın örtülmüştü ki
Kestirilemedi akan zamandan salınan korkular
Gece nicedir uykusuzdu ve yummamıştı henüz gözlerini
Nefret legal isyanımı çok görmeyin der gibi homurdanarak
Koyuldu işine

Dağ yeliyidi sesleriniz
Çırılçıplak saydamlığına yarınların
Kısılan gün ışıklarına benzeyerek eridi

Hangi çiçeğe sorulsa

Başıboş ellerim teninde
bir ateş çıplaklığında yakıcı ellerin
bir zakkum gibi inatçı ve yoğun

acemi bir ustanın elinde efeleniyor kalem
yüzünden düşen bin parça kâğıdın


iki renk ringe çıkıyor
derin, arsız ve dalgalı suların orta yerinde

ertelenmişliklerin katlanılmayan
işkencelerinden

son hecenin duyulduğu an'dan ötelerde

Otuz nisandan sonraki gün.yirmisi
rendelenmiş iki binin. Yaşıyorum.
Tanımıyorum ara sıra çektiğim
vesikalık fotoğraflarımda kendimi.

Dışarı üç kere indim.portakal kabuklarıyla

Güz kaçkınlarıydık
sesini törpüleyen yaşamları
-Lacivert ve kızıl-
örste inceltiyordu hıncını alarak tarih

aydınlığımızı

kime koşuyor şu koca dağ
unut gitsin yıkıntıları sus çocukluğum


sen ki kandırılmalardan nasiplendin güneş göre göre
noktaların toplandığı yere kurulma zamanındasın

Ah bir tunç gibi parıldayabilseydi dakikalar
Siftah yapılmadan el değmeden cezalandırılıyor bazı şeyler
Biliyoruz ki öteler şurada duruyor
Beri dediğimiz yer birbirimizden fersah fersah ırak

Neden kesişen raylardan farksız değiliz neden karmakarışığız

meşe ağacından bir otomobil yaptım
dört çeker,cevizden tekerlekleri


temmuzun dokuzu
balkonun köşesi, ötesinde bahçeler, deniz