Necati Şimşek Şiirleri - Şair Necati Şimşek

Eksilerek daralır ömür denen çemberim
Tek noktaya dönüşmek belki an meselesi
Yazılan tüm dertleri tespihlerde çekerim
Sonuçtan ibret almak, hayatın risalesi..

İki virgül arası diye anılmış ömür

Pişen etin kokusu sanki cihanlara eş
Daldığım ummanlarda teni ıslatamadım
Avucuma düşünce gönlümdeki kor ateş
Aldığım zamanlarda elimden atamadım…

Yangın sardı vücudu, ilerledi alevler

Gözümü kapasam görürdüm seni
Gördüğüm der miydim nar saymasaydım?
Kırk düğüme batsan çözerdim seni
Kördüğüm der miydim yar saymasaydım?

Düzümü kapasan yürürdüm seni

Yine vampir kudurdu, kan ağlıyor Türkistan
İçti içti doymadı, yıllardır aynı tastan
Uygur’um hep umutlu, ağlayıp şişse yastan

Aç gözünü ey dünya, soykırım değil mi bu?
Diyecek söz çok amma, dil tutulur doğrusu..

Gözlerin etrafa, şaşılar baksın,
Pınarlara dönsün, şelale aksın,
İçimdeki ateş, içini yaksın,

Böyle bir sevdayı bilemez isen;
Aşkıma karşılık veremez isen…

Tohum attım toprağa yüreğimden koparıp
Düşmezse tek bir damla gözyaşımla sularım.
Sevgilerle okşadım ayran gibi kabarıp
Öz mayam zaten toprak balçık olur bularım..

Yüreğimde yeşerir filiz verir umutlar

Ömrümü kökünden en tavanına
Elerim sarıya döner yaprağım.
Burnumu soktukça bal kovanına
Hasretimi çeker bekler toprağım.

Cebinde tutamla olsa da paran

Bazen gönüller yıkar, bazen yakar dilimden
Solacak mevsim arar, ömrü biterken sözler
Bazen ağızdan çıkar, bazen akar kalemden
Dolacak bir kap arar, gönle giderken sözler..

En ağır şekillerde yüze haykırır bazen

İnce narin bir camdan
Yaktım gönlüme şamdan
Gözüm önü açıldı
Gölgem geldi ardımdan..

Gölgem benden büyüktü

Müdavimimdir sanki hep kemiren o sızı,
Hayatımla beraber tortop olmuş büyüyor.
Ne kadar uğraşsam da silinmez ki bu yazı,
Çırpındıkça yaşamla herkes bana gülüyor.

Ömür denen zamanı, boşa mı geçirmişim,