Necati Şimşek Şiirleri - Şair Necati Şimşek

Bir Gül’e
Gönül verdim Bir gül’e
Bülbül boşa yanmamış
Harab olmuş bir Gül’e

Açtık

Keskin bir grilik çöktü üstüme
Gördüğüm kayboldu sönünce güneş
Ufuktaki gurup döndü gönlüme
Umudum kayboldu kaderime eş..

Attığım adımda beni yürüdüm

Doğdu doğalı,
Sakin yaşadı,
Gençlik, mençlik derken,
Bir gün evlendi...
Çoluk çocuğa karıştı
Mazisi temizdi.

Şaşırıp kalmışım durduğum yerde
Şimdi ben derdimi kime diyeyim
Ummana dalmışım düştüğüm derde
Kader mi yazı mı kime ne deyim?

Göklere mi çıksam, yere mi girsem

İçime dert olur her şey, bugünler
Sağımı solumu kimler bürümüş?
Eller kış gününde yapar düğünler
Bahtıma yağanı kimler kürümüş?

Ağzımdan çıkan laf yakar kendimi

Bir bak bizi kesenin altındaki sapına
Gönlümün kapısını hep gönlüm mü kıracak?
Bilsem ki sevdiğini kul olurdum kapına
Ömrümün yapısını hep ömrüm mü kuracak?

12.11.2010

Yine lodos çıktı eridi karlar
Beyaz gelinliği çıkarttı dağlar
Kel kel oldu yamaçların başları
Susayan toprağı doyurdu karlar..

Eridi toprağa can verdi karlar

Aşkından tutuşup yanan gönlümü
Gözlerimden akan söndürmez karam
Çileni kattığım akan ömrümü
Bin ömür olsa da kandırmaz karam

Yeter mi sanırsın yandığım günler

Ömrünü uçarak yürüyen gönlüm
Dönümsüz girdiğin yola ne oldu?
Her taşın altına sokup elini
Sebepsiz kırdığın kola ne oldu?

Dünyaya tamahın biter mi sandın?

Güllere benzet yüzün
Uğramasın hiç hüzün
Belli olsun güldüğün
Tebessüm sarsın seni

Gülen yüzler olmasa