Necati Şimşek Şiirleri - Şair Necati Şimşek

Dost elinden zehir olsa içilir
Düşman balı sunsa bile yenir mi?
Dünyanın kahrını çekenler bilir
Kahır çekmeyene insan denir mi?

Irmaklara dönüp çağlasa ömrüm

Bu Topraklar

Neler çıkarttı bilsen, ne dehalar yetişti
Eti’ler, Sümerliler hep buradan çıkmadı mı?
Bağrında barındırdı birçok medeniyeti
Dâhiler devlet kurdu, dâhiler yıkmadı mı?

Yaşam masal gibiyse neden çok kısa ömür?
Uzunluk ve kısalık değişken değil midir?
Güzellik yüze yansır, kalpten alır gıdayı
Güne vuran her ışık, yüzünden değil midir?

Bir masal anlatırlar, bitse geçen asırlar

Ellerimde kurudu gönlümdeki güllerin
Bakıp ta ezilecek solan yüzün yok muydu?
Seninde bomboş kaldı elimdeki ellerin
Yıkıp ta gidilecek, dalan gözün yok muydu?

Başka haz’ı almadım, saçların elimdeyken

Beklemem boşuna değil inan ki
Saati gecede yarıya kurdum
Cevabını versen ne olur sanki?
Dur hemen reddetme sadece sordum

Dışarısı ayaz yanıyor içim

Oturmuşsun balkona
Denize bakarsın..
Başında beyaz yemeni
Hülyaya dalarsın..

Ne düşünürsün kim bilir?

Sen benim içtiğim buz gibi “su” sun
Damarlarımda dolaşan kan' sın belki de
Ciğerlerimin en ücra köşelerine
Çektiğim nefes nefes hayatsın..

Belki de doğan güneşin hayat veren ziyası

İşkenceyse yaşamak, olmadığın dünyada,
Doldururum ömrümü, yaşasam da beyhude…
Yer bulurum kendime, şu yalancı dünyada,
Avuturum gönlümü, yaşam da beyhude…

Çiçeklerde ararım, o yumuşak tenini,

Sabahın seher vakti
Güneş doğmamış henüz
Biraz sonra uyanmak üzere
Uyuyor toprak ve barındırdıkları
İşe gitmek için
Erken kalkmış bazıları…

Gözlerden dökülen, inci mercanın
“O” için değilse ne anlamı var?
Her türlü yanlışa hüküm katmanın
“O” için değilse ne anlamı var?

Kokladığın gülde “o” kokmuyorsa