İnsan,
Karakterini yaşamalı.
O yapmacık,
Sonradan türlü nedenlerle,
Değiştirilmek zorunda kalınan,
Öğretileni değil...
Kara
Kanlı ve kuru sıcak bir mayıstı
Dört ay dürdü
Suskunluğum
Günlerle topladım
Aylarla çarptım
Üstüne,
Kalın bir sürgü çekelim.
Unutalım mı?
Çakır keyif gecelere,
Katıklı çerez yaptığımız,
Sohbetlerimizi....
Karlı bir Denizli sabahında,
Yaşantımdan birer,
Parça parça sökülüp geldiler karşıma..
Karşılaşmıştım yeniden,
Anıların dikenli topuzlarıyla...
Zaman zaman uyanıp derinden
Kasımdı,
Sonbaharın sonuydu.
Hastaydı yapraklar,
sararıp solup dökülüyorlardı.
Yaşadıklarından,
bezgindi yapraklar.
Gözyaşlarıma karışan,
Yalnızlık duyguları,
Büyük, derin bir,
Meteor çukuru gibi,
Açıldı içimde...
Ve ben,
Sokaklarında,
Gözyaşlarımı,
Islak parke taşlarına,
Döktüğüm kent...
Kötü hatıralarımı,
Akasya ağaçlarının,
Sarısını,
Kehribardan almış gözlerin,
Yuvalanmış Sonbahar’a...
Ellerini tutmak,
Sabah güneşine duyulan
Özlemsi sıcaklıkta....
Çocuktum, ufacıktım,
Top oynamadım vallahi...
ama çok acıktım...
Yoksulduk, yorgunduk, yoksunduk,
Üstelik top alacak,
Paramız bile yoktu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!