Nasıf Acar Şiirleri - Şair Nasıf Acar

Ben seni düşünürken
Gecenin ayazında...
Sen beni yalnız bıraktın
Sevdanin bozkırlarında...
Çevirecekti.....
Gecemi gündüzüme

Derler ki
İnsan insanın misafiridir
Sözünde dinlenir,
Gönlünde eylenir.
Dost eli sıcaktır
Düşürmez

DOSTLUK DEDİĞİN

Dostluk dediğin,
İncecikten bir türkü
İnsanı uzaklara alıp götüren
Uzakları alıp insana getiren

Sevgiye doyamıyorum
Sürekli bir açlık
Sevgi açlığı
Çok sevilsem boğuluyorum
İlgi manyaklığı
Ruhumda bir çift kişilik

Ağır bu dünyanın yükü,
Çok ağır...
Kasketim, atkım,
Paltom bile ağır gelirken
Sırtıma...
Nasıl taşırım,

ben seni
duru halinle sevdim
siyah tenim senin beyazın da
aklansın diye
senin etli dudakların dı beni
çığrımdan çıkaran

Sesinin odalarda çınlaması
Kokunu teneffüs etmem
Varlığının kanıtı sevdiğim
İşte o sessizliğin var!!!
Varsın olsun…
Cisminin varlığı

Sevincim
Gözyaşlarım
Yolculuğum
Kalp çarpıntım
Umudum
Yaprakta çiğ tanesi

Güneşin doğduğu,
Hiç bir yere uğramıyorum.
Aydınlığın olduğu,
Hiç bir yerde duramıyor,
Nefes alamıyorum.
Geceler cehennem yeri,

Üstümde uçsuz bucaksız,
Sınırsız bir mavilik
Derin sevgiye batırılmış
Masmavi gökyüzü
Karşımda
Yeşili yatırılmış