Ne onurlanma,
Ne de öç alma duygusu,
Sanki tonlarca ağırlıkta,
Bir yükün altından,
Kalkmış gibiyim.
Seninle birlikte,
İçinde kopan deli fırtınalarını,
Bitmez çabalarını,
Gayret gösteripte başaramadıklarını,
Tüm yorgunluklarını,
Gözyaşlarının her damlasını,
Acılarının,
Bu gün günlerden gri,
umutlar saçıldıkça yere,
karanlık gizliden kemirir ruhu
gri bir his
sinsi sinsi dolaşmakta ortalıkta
bu gün içim gri
Büyüdüm ben artık anne!!!
Kaygılar, üzüntüler, dalavereler...
Çıkarcı davranışlar...
Çocuk ruhumu sardı çepeçevre
Değişime uğradım,
İçimde kentsel dönüşümler...
İnsanlardan
buz gibi soğudum
İşte
O kapının ardından
Girdiğin iki odacıklı yerde
Bugün,
Son yolculuğuna,
Sonsuzluğa,
Bilinmeyene uğurladık seni.
Yakıştıramadık sana ölümü.
Cımbızla,
Canım kızım.
Bu defa seni,
Büyümüş gördüm.
Ne sevimliydin...
İki gün de,
Özlem mi gidermiş?
Sen,
Mutlaka kendin ol!!
Ve öyle kal.
Söküp atma içinden,
İnsan sevgisini…
Bir dostluğun,
Birazdan çıkacağım yola,
Adım adım yaklaşarak,
Taze yüreklere...
Yarının,
Orman olmaya aday,
Taze fidanlarına,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!