Nasıf Acar Şiirleri - Şair Nasıf Acar

İçimdeki,
Biteviyesiz sevi özlemlerim,
Çiçeğe durdu.
En nazlı sevi düşlerim,
Rengarenk,
Katmer katmer...

Ölüm,
Hemen bitiverenler içindir.
Tam yolun sonuna vardığımızda,
Yol yeniden başlıyor.
Biten biziz....
Bitmemek için,

Terkedilmişlik hissi,
Ölümden beterdi ,
Ve o his,
Bendeki beni benden aldı, gitti.
Öyle ki sarstı bedenimi.
Tarifsiz şiddette,

Bir akşam üzeri,
Muhteşem gülüşünü sundun,
Altın bir kadeh içinde.
Kumral kaşların altında,
Çam balı renginde,
Akan bir ırmaktı gözlerin...

Yakın çevrelerinde,
Genç ölümü yaşamamış,
İnsanlar...
Veyahut,
Yakın çevrelerinde,
Yoksulluk, yoksunluk,

İki kişilik yalnızlığı,
Bölüşmek,
Bir başına yalnızlığı taşımaktan,
Daha ağır gelir insana....
Ruh sağlığımızı,
Onulmaz bir biçimde,

Elinin sıcaklığını,
Avuçlarımda yitirdim,
Bir kış mevsiminde....
Ve bir sabah,
Duygularımı bombardıman eden,
Bir panikle irkildim.

Ne onurlanma,
Ne de öç alma duygusu,
Sanki tonlarca ağırlıkta,
Bir yükün altından,
Kalkmış gibiyim.
Seninle birlikte,

Oldum olası ayrılıklara,
Hep boynum bükük….
Hep uzak düşmüşümdür,
Irak yollara, yollara,yollara…
Bağlanmış ayak izlerim,
Bir başıma kalmışım, naçar,

İçinde kopan deli fırtınalarını,
Bitmez çabalarını,
Gayret gösteripte başaramadıklarını,
Tüm yorgunluklarını,
Gözyaşlarının her damlasını,
Acılarının,