Nasıf Acar Şiirleri - Şair Nasıf Acar

Bu gün günlerden gri,
umutlar saçıldıkça yere,
karanlık gizliden kemirir ruhu
gri bir his
sinsi sinsi dolaşmakta ortalıkta
bu gün içim gri

BUNALIM
(BELİRSİZLİK)


Yaşamın,
Kimi yerlerinde,

Büyüdüm ben artık anne!!!
Kaygılar, üzüntüler, dalavereler...
Çıkarcı davranışlar...
Çocuk ruhumu sardı çepeçevre
Değişime uğradım,
İçimde kentsel dönüşümler...

İnsanlardan
buz gibi soğudum
İşte
O kapının ardından
Girdiğin iki odacıklı yerde

Karanlığa konuşurum
Kuru gecelerin arkasından…
Biliyorum,
Sen hala oradasın…
Penceredesin…

Bugün,
Son yolculuğuna,
Sonsuzluğa,
Bilinmeyene uğurladık seni.
Yakıştıramadık sana ölümü.
Cımbızla,

Canım kızım.
Bu defa seni,
Büyümüş gördüm.
Ne sevimliydin...
İki gün de,
Özlem mi gidermiş?

Sen,
Mutlaka kendin ol!!
Ve öyle kal.
Söküp atma içinden,
İnsan sevgisini…
Bir dostluğun,

Birazdan çıkacağım yola,
Adım adım yaklaşarak,
Taze yüreklere...
Yarının,
Orman olmaya aday,
Taze fidanlarına,

Hiç siz,
Kendi kendinizle,
Ya da,
Duvarlarla, perdelerle,
Sohbet ettiniz mi?
Yooooo!!! delilik değil…