Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

savrulmalı tepelerden külüm
yangına vermeliyim kendimi önce
acımasız bir tipide sorgulamalı

dağarcığım söz, beynim ağrılarla dolsun
acıtayım beden ve ruhlarınızı

- kızıma

aralama gizli kapılarımı
uzatma başını bakma içeri!
görülmedi böyle hasret
yangın yeridir yüreğim

can suyumda
çılgın bir nabız atıyor
güm güm!

zonkluyor beynim
alazlanıyor

en güzel şiiri kendime sakladım
kıskandım kendi gözümden bile
kalbime yonttum dizeleri
içimden geçen rüzgara yazdım

'adım kadın' dedim

günışığı düşerken uyku kaçkını saatlere
yabansı aşklar izledim

ellerimdeydi dünya keşişhane tepesinde
koyları gözledim
terk edilmişlerdi yapayalnız

yollar var
çeşit çeşit
yolculuk var
bin türlü

tutku yolu dikenli

aşkı kuyularda boğduk biz
terk etmeksizin isyana
gözyaşı intiharlarına

yürüyorduk oysa
aşınmıştı yollar

bakınca göremediğin
yıpranmış bedenimi alıyor
ruhun maviliğini bırakarak sana
tazelik aşılıyorum damarlarına

bilmiyoruz

boş odalarınız vardı sizin
bomboş odalar başkalarına
size doluydu onlar
kendinize özel yalnızca

kim bilir neler biriktirdiniz

buz kesmişti yüreğim
-taş kesmiş-
'yorulmuşum' dedim
zamansız acılarda
dikildim durdum öyle